Eco-literacy as the Foundation of Transformative Education: Integrating Theory, Practice, and Sustainable Development
DOI:
https://doi.org/10.14456/jescu.2026.3Keywords:
eco-literacy, sustainable development education, integrated learning, eco–pedagogy, eco-civilizationAbstract
Eco-literacy has been widely recognized as a crucial body of knowledge and a key competency for citizens in the 21st century, as it forms the foundation for understanding the complex interrelationships among humans, nature, and society. This article has three main objectives, namely: 1) describe the theoretical foundations of Eco-literacy, 2) examine its development from past to present and 3) discuss the educational roles of integrating this concept into curricula and teaching practices. The review of literature shows that the development of the concept revealed that eco-literacy has evolved from an early emphasis on providing environmental science data to a contemporary systems-thinking framework that integrates social, cultural, and ethical dimensions. This evolution marks a transition from merely raising awareness to cultivating citizens with the practical competencies necessary for structural change. While applications within the Asian context reflect efforts to integrate these concepts at both curricular and policy levels, significant challenges remain notably over reliance on Western epistemological frameworks. This article, therefore, proposes that a key solution lies in transformative education that deliberately integrates local wisdom and Asian cultural contexts with international standards. Such an approach aims to establish sustainable eco-literacy practices that are deeply aligned with real-world ways of living.
References
ภาษาไทย
นันทพงศ์ ปุณขันธุ์ , ไพรัช สู่แสนสุข, สุพจน์ แสงเงิน, และ จุฑาทิพย์ พหลภาคย์. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัด การเรียนรู้ป่าชุมชนโคกป่าซี ตำบลหนองห้าง อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารเซนต์จอห์น, 21(29), 147–162. https://sju.ac.th/pap_file/c3b4ed7790d1f91ffeec032f6239cf30.pdf
สมยศ วิเชียรนิตย์. (2557). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมค่ายสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรป่าไม้ สำหรับเยาวชนในจังหวัดกาฬสินธุ์. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. สำนักวิทยบริการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. https://khoon.msu.ac.th/_dir/fulltext/fulltextman/full4/somyod8997/titlepage.pdf
สาโรจน์ พานิชชานนท์, สุรสิทธิ์ วชิรขจร, สมศักดิ์ สุวรรณสุจริต, และ ธวัชชัย ศุภดิษฐ์. (2554). การมีส่วนร่วมในโครงการเศรษฐกิจพอเพียงกับการเปลี่ยนแปลงจิตสำนึกและพฤติกรรมการอนุรักษ์ป่าต้นน้ำของชาวไทยภูเขาเผ่ากะเหรี่ยง. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน, 7(1). 59–74. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JEM/article/view/29062
สิรามล ตันศิริ, ปวลักขิ์ สุรัสวดี, และ ชลิดา จูงพันธ์ (2568). การจัดกระบวนการเรียนรู้โดยใช้ธรรมชาติเป็นฐาน: กรณีศึกษา ชมรมนักสื่อความหมายธรรมชาติ จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการศึกษาและนวัตกรรมการเรียนรู้, 5(3), 591–606. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jeil/article/view/278471
ออมสิน จตุพร (2565). การทบทวนปฏิบัติการทางการศึกษาและบทบาทของครูอาจารย์ผ่านศาสตร์การสอนเชิงวิพากษ์แนวนิเวศบนฐานชุมชนท้องถิ่น: กรอบแนวคิดเพื่อการปฏิรูปการศึกษาในระหว่างและหลังสถานการณ์โรคระบาด. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 22(1), 17–47. https://doi.org/10.14456/lartstu.2022.3
ภาษาอังกฤษ
Anderson, M. D. (1992). Ecological literacy: Education and the transition to a postmodern world. American Journal of Alternative Agriculture, 7(1–2), 93–94. https://doi.org/10.1017/S0889189300004537
Asian Development Bank. (2021). Asian development outlook 2021: Financing a green and inclusive recovery. https://www.adb.org/publications/asian-development-outlook-2021
Bowers, C. A. (2006). Revitalizing the commons: Cultural and educational sites of resistance and affirmation. Lexington Books.
Capra, F. (1996). The Web of Life: A New Scientific Understanding of Living Systems. Anchor Books. https://www.scribd.com/document/563788911/Fritjof-Capra-The-Web-of-Life
Capra, F. (2005). Speaking nature’s language: Principles for sustainability. In M. K. Stone & Z. Barlow (Eds.), Ecological literacy: Educating our children for a sustainable world (pp. 18-29). Sierra Club Books. https://www.uvm.edu/~cparis/PBIO006/Capra,%20Speaking%20Nature's%20Language.pdf
Carson, R. (1962). Silent spring. Houghton Mifflin Harcourt. https://library.uniteddiversity.coop/More_Books_and_Reports/Silent_Spring-Rachel_Carson-1962.pdf
Hallinger, P., Jayaseelan, S., & Speece, M. W. (2024). The evolution of educating for sustainable development in East Asia: A bibliometric review, 1991–2023. Sustainability, 16(20), 8900. https://doi.org/10.3390/su16208900
Intergovernmental Panel on Climate Change. (2023). Climate change 2023: Synthesis report of the IPCC sixth assessment report. https://www.ipcc.ch/report/ar6/syr
Kadarisman, I., & Pursitasari, I. D. (2023). Eco-literacy in Science learning: A review and bibliometric analysis. Jurnal Pendidikan Indonesia Gemilang, 3(2), 134–148. https://doi.org/10.53889/jpig.v3i2.197
Kerçin, D., & Demir, M. (2024). An integrative and interdisciplinary assessment of environmental, ecological, and eco-literacy. Journal of Computer and Education Research, 12(24), 383-402. https://doi.org/10.18009/jcer.1458854
McBride, B. B., Brewer, C. A., Berkowitz, A. R., & Borrie, W. T. (2013). Environmental literacy, ecological literacy, ecoliteracy: What do we mean and how did we get here? Ecosphere, 4(5), Article 67. http://dx.doi.org/10.1890/ES13-00075.1
Meadows, D. H., Meadows, D. L., Randers, J., & Behrens, W. W. (1972). The limits to growth: A report for the club of Rome’s project on the predicament of mankind. Universe Books. https://doi.org/10.1349/ddlp.1
Nakamura, N. H., Fukunaga, M., Yamamoto, T., Sadato, N., & Oku, Y. (2022). Respiration- timing-dependent changes in activation of neural substrates during cognitive processes. Cerebral Cortex Communications, 3(4), Article tgac038. https://doi.org/10.1093/texcom/tgac038
Qiu, R., Zhu, X., & Wang, S. (2023). Re-structuring curriculum in tertiary institutions to drive sustainable eco-civilization in China. African and Asian Studies, 22(3), 224-244. https://doi.org/10.1163/15692108-12341603
Sterling, S. (2001). Sustainable education: Re-visioning learning and change. Green Books. https://www.researchgate.net/publication/289505456_Sustainable_education
Stone, M. K., & Barlow, Z. (2009). Smart by nature: Schooling for sustainability. Center of Ecoliteracy. https://www.ecoliteracy.org/sites/default/files/ecoliteracy-post-carbon-reader2010.pdf
UNESCO. (2020). Education for sustainable development: A roadmap. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000374802
United Nations Department of Economic and Social Affairs (DESA). (2000). Report of the United Nations conference on environment and development. https://www.un.org/en/development/desa/population/migration/generalassembly/docs/globalcompact/A_CONF.151_26_Vol.I_Declaration.pdf
Utomo, M. H., Suharti, L., Sasongko, G., & Sugiarto, A. (2023). Delevoping green behaviour in indonesia: Why does adiwiyata school matter? Journal of Sustainability Science and Management, 18(5), 33-51. https://doi.org/10.46754/jssm.2023.05.003
Vaddhanaphuti, C. (2026) Ecological wisdom in Southeast Asia: Rethinking resilience, justice and sovereignty. Heinrich Böll Stiftung Southeast Asia Regional Office. https://th.boell.org/en/2026/01/08/ecological-wisdom-southeast-asia-rethinking-resilience-justice-and-sovereignty
World Health Organization. (2023). WHO ambient air quality database (update 2023). https://www.who.int/publications/m/item/who-ambient-air-quality-database-(update-2023)
World Wide Fund for Nature. (2022). Living planet report 2022 – building a nature-positive society. Almond, R. E. A., Grooten, M., Juffe- Bignoli, D. & Petersen, T. (Eds). https://wwfint.awsassets.panda.org/downloads/embargo_13_10_2022_lpr_2022_full_report_single_page_1.pdf
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
