ปัญหาการบังคับโทษจำคุกของมาตรการการส่งตัวผู้ต้องขังไปรักษานอกเรือนจำ ศึกษากรณีการอนุญาตให้ผู้ต้องขังไปรักษาตัวนอกเรือนจำ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมา แนวคิด หลักการและทฤษฎีมาตรการทางกฎหมายในการบังคับโทษจำคุก และมาตรการการควบคุม กำกับดูแลและควบคุมการบังคับโทษจำคุก 2. เพื่อศึกษาหลักการส่งตัวผู้ต้องขังไปรักษานอกเรือนจำ และการทุเลาการบังคับโทษจำคุกในระหว่างการคุมขัง 3. เพื่อศึกษาปัญหาการส่งตัวผู้ต้องขังออกไปรักษานอกเรือนจำและศึกษาเปรียบเทียบกับแนวทางปฏิบัติของกฎหมายต่างประเทศ และ 4. เพื่อเสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับอำนาจส่งตัวผู้ต้องขังออกไปรักษานอกเรือนจำ เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ โดยทำการวิจัยจากเอกสาร จากตำรา งานวิจัย บทความทางวิชาการ และเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง มาวิเคราะห์ในเชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า 1) หลักการพื้นฐานที่ดีของการบังคับโทษจำคุกนั้นมีแนวคิดในการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของผู้ต้องขังในฐานะเป็นผู้ต้องได้รับผลของการบังคับโทษมากยิ่งขึ้น คือ หลักสิทธิมนุษยชนผู้ต้องขัง 2) การกำหนดมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับโทษจำคุก โดยเพิ่มมาตรการระงับโทษชั่วคราว ในกรณีที่ผู้ต้องขังที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลภายนอกเรือนจำ 3) ในกรณีที่ผู้ต้องขังต้องพักรักษาตัวเกินสามสิบวันนั้น อำนาจในการอนุญาตเป็นดุลพินิจของอธิบดีกรมราชทัณฑ์ ซึ่งยังมิได้มีกลไกทางกฎหมายเพื่อตรวจสอบความชอบของการใช้ดุลพินิจนั้นโดยองค์กรตุลาการหรือหน่วยงานภายนอก และกรณีดังกล่าวยังไม่มีมาตรการบังคับโทษจำคุกในรูปแบบอื่น ๆ นอกจากการส่งตัวผู้ต้องขังไปรักษาในสถานพยาบาลนอกเรือนจำ และ 4) เสนอแนะให้มีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎกระทรวงการส่งตัวผู้ต้องขังไปรักษาตัวนอกเรือนจำ พ.ศ. 2563 ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 55 แห่งพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2560 และแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ภาค 6 หมวด 1 การบังคับตามคำพิพากษา เพื่อให้ศาลมีอำนาจในการควบคุมและตรวจสอบเฉพาะในกรณีที่ผู้ต้องขังต้องพักรักษาในสถานพยาบาลนอกเรือนจำเกินสามสิบวัน และกำหนดมาตรการรองรับที่เกี่ยวข้องกับการบังคับโทษจำคุกในรูปแบบอื่น เพื่อคุ้มครองสิทธิของผู้ต้องขังควบคู่กับการดำรงไว้ซึ่งประสิทธิผลของการบังคับโทษจำคุก