อุทกบารมี: การสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัยจากศรัทธาคติและพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ปรางค์กู่ประภาชัย

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1.เพื่อศึกษาศรัทธาคติและพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของวัดปรางค์กู่ประภาชัย จังหวัดขอนแก่น และ 2. เพื่อสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัยจากวัดปรางค์กู่ประภาชัย จังหวัดขอนแก่น เป็นการวิจัยแบบวิจัยเชิงคุณภาพ มีเครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ โดยมีกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 38 คน ประกอบด้วย กลุ่มผู้รู้ จำนวน 4 คน กลุ่มผู้ปฏิบัติ จำนวน 8 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลทั่วไป จำนวน 20 คน ที่มาจากวิธีการเลือกแบบเจาะจง แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากแบบสัมภาษณ์และเอกสารต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องมาวิเคราะห์ในเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) ปรางกู่ประภาชัย เป็นสถาปัตยกรรมขอม ก่อสร้างด้วยศิลาแลงและหินทราย สร้างขึ้นสมัยพระชัยวรมันที่ 7 แห่งราชอาณาจักรเขมรโบราณในราว พุทธศรรตวรรษที่ 18 หรือราวปีพุทธศักราช 1720 ถึง 1780 สภาพปัจจุบันสลักหักพังลงมากแต่ได้รับการดูแลรักษาจากวัดและชุมชนเป็นอย่างดี และยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ (บาราย) เป็นส่วนหนึ่งของโบราณสถานปรางกู่ประภาชัยซึ่งได้รับการบูรณะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ (บาราย) เป็นหนึ่งในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจะมีการอัญเชิญน้ำจากสระไปใช้สำหรับพระราชพิธีสำคัญในวโรกาสต่าง ๆ ของพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 9 และรัชกาลที่ 10 และ 2) อุทกบารมี เป็นการสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย จากนาฏยลักษณ์ของ นาฏศิลป์ไทย ด้วยการนำรูปแบบการของลีลาท่ารำมาผสมผสานกันให้เกิด นาฏลักษณ์เฉพาะตน อีกทั้งยังนำการร่ายรำในรูปแบบ นาฏศิลป์อีสาน ที่มีลักษณะอ้อนช้อย และการนำนาฏศิลป์สากลเข้ามาผสมผสานให้เกิดสุนทรียะในการแสดง มาประกอบสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย อีกทั้งยังสามารถยึดโยงความสำคัญของพื้นที่ในชุมชนให้เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นพื้นที่แห่งความทรงจำที่สามารถรองรับการท่องเที่ยวได้อย่างมีคุณค่า ควบคู่กับไปการต่อยอดเศรษฐกิจในชุมชนให้เกิดรายได้อีกด้วย