วัฒนธรรมการเส็งกลองกิ่งของชาวอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาวัฒนธรรมการเส็งกลองกิ่งและการประเมินคุณค่าของชาวอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ และ 2. เพื่อศึกษากระบวนการสืบทอดการเส็งกลองกิ่งของชาวอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ มีเครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ โดยมีกลุ่มเป้าหมาย จำนวน 9 คน ที่มาจากการสุ่มแบบเจาะจง ประกอบด้วย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง 3 กลุ่ม แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมได้จากเอกสารต่าง ๆ วิเคราะห์แบบเชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) วัฒนธรรมการเส็งกลองกิ่งและการประเมินคุณค่าของชาวอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นการตีแข่งขันเพื่อประชันความดัง มีการเล่นอยู่สองรูปแบบ คือ การเส็งกลองหน้าแคบและการเส็งกลองหน้ากว้าง การเส็งกลองหน้าแคบ จะเป็นลักษณะกลอง หน้าเล็ก ขนาดลำตัวของกลองกะทัดรัด เป็นกลองที่ใช้เพื่อแข่งขันเอากลองที่มีเสียงสูงและเสียงใส ส่วนการเส็งกลองหน้ากว้าง ลักษณะของหน้ากลองจะกว้างกว่ากลองเส็งแบบหน้าแคบ ขนาดลำตัวของกลองมีขนาดใหญ่ โดยจะเป็นกลองที่มีเสียงต่ำ ในการแข่งขันจะเน้นไปในเรื่องของความดังกลบเสียงกลองของคู่แข่ง ในการประเมินค่าและการตัดสิน กรรมการที่ตัดสินจะใช้ 3-5 คน ตัดสินการเส็งกลองกิ่งทั้งสองรูปแบบ โดยจะใช้หูในการฟังเสียงของกลองของแต่ละคณะ ไม่ได้มีการใช้เครื่องวัดเสียงในการตัดสินแต่อย่างใด และ 2) เพื่อศึกษากระบวนการสืบทอดการเส็งกลองกิ่งของชาวอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ มีการสืบทอดมาอย่างยาวนาน จากรุ่นสู่รุ่น โดยพระครูสุนทรปริยัติจนมาถึงพระอาจารย์อุดล อฺคคธฺมโม และได้รับการสนับสนุนจากส่วนราชการ ส่งผลให้วัฒนธรรมการเส็งกลองกิ่ง เป็นวัฒนธรรมประเพณีที่ได้คงอยู่คู่กับชาวร่องคำและจังหวัดกาฬสินธุ์มาอย่างต่อเนื่อง เพราะกลองเส็งถือว่าเป็นการช่วยสร้างเสริมความสามัคคีของคนในชุมชนสร้างความผูกพันและเข้าใจกันดี