Social Media: Political Communication in Digital Age
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The social media is a media spread by social interaction. It aims to meet the social needs, that is resulting from the advancement of computer technology that has played a greater role in human daily life, especially politics. In addition, it is nowadays popular and important for politicians and political parties as it can be used as a channel for political communication to target groups in order to win in the election field. There are many different forms of social media depending on the sender, the nature of the message, the form of the message, communication channels, all of that is focusing on allowing recipients to access that message easily and quickly, which is currently two-way communication with online media, which is effective communication in the digital age. However, social media has its drawbacks as well.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรุงเทพธุรกิจออนไลน์. (2554). การเมืองบุกโซเชียล-มีเดีย-เจาะสนามเลือกตั้ง 2554. สืบค้นหาเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/business/media/20110517/ 390890/
กานต์ บุญศิริ. (2565). การหาเสียงเลือกตั้งผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของผู้สมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา พรรคประชาธิปัตย์. มนุษยสังคมสาร (มสส.), 20(3), 165-187.
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 6(1), 97-107.
ทรายคำเปลวจันทร์ และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2564). กลยุทธ์การตลาดทางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
นันทวิช เหล่าวิชยา. (2566). สื่อสังคมออนไลน์กับการสื่อสารการเมืองไทย. วารสารนักบริหาร, 32(2), 120-124.
พระครูใบฎีกาวิชาญ วิสุทโธ. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(1), 109-120.
พลศักดิ์ จิรไกรศิริ. (2524). วัฒนธรรมทางการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
พันธ์ศักดิ์ อาภาขจร. (2562). โซเชียลมีเดียหลังเลือกตั้ง: ตั้งสติก่อนเสพสื่อ. สืบค้นหาเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก https://www.isranews.org/isranews-article/75135-social75135.html
พิชิต วิจิตรบุญยรักษ์. (2554). สื่อสังคมออนไลน์: สื่อแห่งอนาคต. วารสารนักบริหาร, 31(4), 99-103.
พิรงรอง รามสูต. (2562). ห้องแห่งเสียงสะท้อนออนไลน์ กับผู้ออกเสียงเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2562 (รายงานวิจัย). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ศิวกร ปล้องใหม่. (2565). หญิงชาวญี่ปุ่นชนะเลือกตั้งนายกเทศมนตรีในโตเกียว แม้ตัวอยู่เบลเยียม หาเสียงออนไลน์. สืบค้นหาเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก https://www.beartai.com/brief/1089488
สุรัชนี ศรีใย. (2562). “ลงถนน” ยังจำเป็นไหมในยุคที่สังคมเคลื่อนไหวผ่านโซเชียลมีเดีย. สืบค้นหาเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก https://thestandard.co/political-rally
อาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล. (2555). การเมืองบนเฟสบุ๊ก: วัฒนธรรม-การเมืองบนเครือข่ายสังคมออนไลน์ไทย พ.ศ. 2553-2555 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อิสริยะ ไพรีพ่ายฤทธิ์. (2566). การหาเสียงเลือกตั้งด้วยอินเตอร์เน็ต: กรณีศึกษาโอบามา. สืบค้นหาเมื่อ 30 มกราคม 2566, จาก https://thainetizen.org/2009/01/case-study-election-campaign-with-the-internet/
Johnson, D.W. (2001). No Place for Amateurs. London: Routledge.
Lasswell, H. D. (1963). Power and Society. New Haven: Yale University Press.
Mark, P. (2007). Microtrends : The Small Forces Behind Tomorrow’s Big Changes. London: Routledge.
Relyea, V.A. (2017). Social Media for Political Campaigns. Retrieved Jan 30, 2010, from http://www.likeavosssm.com/social-media-political-campaigns/
Vedel, T. (2003). Political communication in the age of internet. InP. J. Maarek, P.J. & Wolfsfeld, G. (Eds.), Political communication in a new era: A cross-national perspective. London: Routledge.
Wikipedia.(2010). Microblogging. Retrieved Jan 30, 2010, from https://en.wikipedia .org/wiki/Microblogging
