นวัตกรรมการจัดการในการพัฒนาตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อนำไปสู่องค์กรสมรรถนะสูง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พรรณนาสภาพปัจจุบันของตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 2) วิเคราะห์สภาพปัญหาการจัดการตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์สู่องค์กรสมรรถนะสูง 3) นำเสนอนวัตกรรมการจัดการการพัฒนาตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์สู่องค์กรสมรรถนะสูง เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การเก็บข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ที่เกี่ยวข้องในประเด็นการพัฒนาตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อนำไปสู่องค์กรสมรรถนะสูง ได้แก่ กลุ่มข้าราชการตำรวจ กลุ่มนักวิชาการ และกลุ่มประชาชนผู้รับบริการ เลือกแบบเจาะจง จำนวน 30 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและตรวจสอบความถูกต้องด้วยการวิเคราะห์แบบสามเส้า
ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัจจุบันของตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีจุดแข็ง คือ เป็นองค์กรที่มีอำนาจและหน้าที่ในการบังคับใช้กฎหมาย จุดอ่อน คือ วัสดุอุปกรณ์ เครื่องมือ ยุทโธปกรณ์ และเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ใช้ในการปฏิบัติงานยังไม่เพียงพอ โอกาส คือ มีความใกล้ชิดเกี่ยวข้องกับประโยชน์สุขและทุกข์ภัยของประชาชนอย่างแท้จริง ความท้าทาย คือ การบริหารจัดการองค์กรในภาวะขาดแคลนให้สำเร็จและเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ 2) สภาพปัญหาการจัดการตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์เพื่อพัฒนาไปสู่องค์กรสมรรถนะสูง คือ การนำองค์การ การวางแผนเชิงยุทธศาสตร์ การให้ความสำคัญกับผู้รับบริการและผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย การวัด การวิเคราะห์ และการจัดการความรู้ การมุ่งเน้นบุคลากร การมุ่งเน้นระบบปฏิบัติการ และผลลัพธ์การดำเนินการ 3) นวัตกรรมการจัดการการพัฒนาตำรวจภูธรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ สู่องค์กรสมรรถนะสูง คือ การพัฒนาบริการภาครัฐเพื่อประชาชน ปรับบทบาทภารกิจ โครงสร้างหน่วยงานภาครัฐให้ทันสมัย และการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารงานภาครัฐ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงษ์ แพงพา. (2563). ภาวะผู้นำของข้าราชการตำรวจที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการดำเนินงานป้องกันและปราบปรามยาเสพติดของสถานีตำรวจภูธรเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร [วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].
เกศรา บุญครอบ และภัทรนันท สุรชาตรี. (2565). การพัฒนาบุคลากรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของ บริษัท มิตซุย พรีซิสชั่นไทย จำกัด. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(1), 51–61.
จิราภรณ์ ชนัญชนะ, อำนวย บุญรัตนไมตรี และฐิติมา โห้ลำยอง. (2567). การจัดการองค์กรภาครัฐสู่การเป็นองค์กรนวัตกรรม. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 6(1), 148–162.
จุมพล หนิมพานิช. (2550). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่: หลักการ แนวคิด และกรณีตัวอย่างของประเทศไทย (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2565, 3 กันยายน). รูปแบบการวิจัยและพัฒนา (R&D) [การบรรยายพิเศษ]. การบรรยายพิเศษหลักสูตรครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา, กรุงเทพฯ, ประเทศไทย.
ธีระวุฒิ เทพเลื่อน. (2565). หลักการโอเคอาร์ (OKR) กับการบูรณาการการทำงานเพื่อพัฒนาศักยภาพองค์กรภาครัฐ กรณีศึกษาสถานีตำรวจภูธรทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิชาการสังคมมนุษย์, 12(1), 29–46.
ปัญญา เลิศไกร. (2563). การจัดการนวัตกรรมเพื่อการพัฒนาองค์กร. วารสารมหาจุฬานครทรรศน์, 8(1), 3745–3757.
พระทอง บุตรดี และศันสนีย์ จะสุวรรณ์. (2564). แนวทางการพัฒนาองค์กรนวัตกรรมยุค 4.0 ของโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 8(2), 67–84.
ฟิลลิปส์ จิระประยุต และเทพศักดิ์ บุณยรัตพันธุ์. (2558). การนำเครื่องมือการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่มาใช้ในหน่วยธุรกิจน้ำมัน บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน). วารสารการจัดการสมัยใหม่, 13(1), 13–33.
มยุลี ปันทะโชติ และปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันท์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรสมรรถนะสูงของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 13(1), 195–209.
มลธิดา อุบลรัตน์. (2566). การวางแผนกลยุทธ์ เพื่อพัฒนาองค์กรที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(2), 100–114.
ลลิตา ปาละกูล และอรนันท์ กลันทปุระ. (2565). ประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของข้าราชการตำรวจสำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจ. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(3), 162–175.
วศิน เจริญเกียรติ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการสร้างนวัตกรรมองค์กร: กรณีศึกษา กรมพัฒนาธุรกิจการค้า [การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
วินุลาศ เจริญชัย. (2565). การสังเคราะห์องค์ประกอบองค์การสมรรถนะสูง. Journal of Modern Learning Development, 7(2), 438–454.
วุฒิ วิทิตานนท์. (2564). การบริหารงานตำรวจยุคใหม่. http://wutthi.central.police.go.th/images/510912/510912b.pdf
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2566). การประเมินสถานะของหน่วยงานในการเป็นระบบราชการ 4.0 (PMQA 4.0) ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. https://www.ocsc.go.th/?post_type=knowledge&p=93379
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2561). แผนยุทธศาสตร์ตำรวจแห่งชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). https://www.royalthaipolice.go.th/downloads/strategy.pdf
สุทธิโชติ สมควรดี, ชาติชัย อุดมกิจมงคล และจิตติ กิตติเลิศไพศาล. (2564). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ของข้าราชการตำรวจในสังกัด ตำรวจภูธรจังหวัดมุกดาหาร. วารสารบัณฑิตศึกษา, 18(81), 62–71.
Buytendijk, F. (2006). Business performance management magazine. Prentice Hall.
Chaturvedi, J. C. (2008). Police administration and investigation of crime. Isha Books.
De Waal, A. (2007). The characteristics of high performance organization. Business Strategy Series, 8(1), 179–185.
Hood, C. (1991). A public administration for every season? Public Administration, 69(1), 16–32.
Schermerhorn, J. R., Hunt, J. G., & Osborn, R. N. (2005). Organizational behavior (9th ed.). John Wiley & Sons.
