นวัตกรรมการบริหารการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในโรงเรียนประถมศึกษา กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันการบริหารการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษา กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน 2) สร้างนวัตกรรมการบริหารการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษา และ 3) ประเมินและนำเสนอนวัตกรรมการบริหารการจัดการเรียนรู้ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษา กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน รูปแบบการวิจัยเป็นแบบผสานวิธี โดยมีโรงเรียนประถมศึกษาในจังหวัดกระบี่ พังงา ภูเก็ต ระนอง ตรัง และสตูล เป็นพื้นที่ศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือผู้อำนวยการหรือรักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการและครูหัวหน้างานวิชาการ จำนวน 328 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ผู้มีวุฒิการศึกษาระดับปริญญาโทหรือเอก สาขาการบริหารการศึกษา ผู้มีความเชี่ยวชาญด้านการบริหารการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษา จำนวน 9 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .93 แบบสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ และแบบประเมินนวัตกรรม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพื้นฐานและการบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการจัดการเรียนรู้ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษาในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) นวัตกรรมการบริหารประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ การบริหารจัดการ การบริหารตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และการบริหารการจัดการเรียนรู้ และ 3) นวัตกรรมที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ที่จะนำไปใช้ประโยชน์ได้จริงในการบริหารโรงเรียนประถมศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทรงพล เจริญคำ. (2565). การบริหารการศึกษา: ทฤษฎี หลักการและแนวคิด. โอ เอส พริ้นติ้งเฮาส์.
นงลักษณ์ ใจฉลาด และอนันต์ นามทองต้น. (2565). การบริหารจัดการสถานศึกษาพอเพียงตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(6), 277-288.
นันทวดี พุ่มเกิด. (2562). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียงสู่ศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์].
ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2561). แนวคิด หลักการ และกระบวนการวิจัย เชิงปริมาณ คุณภาพและผสานวิธี การเขียนวิทยานิพนธ์. พริกหวานกราฟฟิค.
วรวัติ กิติวงค์. (2566). รูปแบบการบริหารศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาเขตภาคเหนือ [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580) (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารวิชาการที่ตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคพลิกผัน. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล โพธิ์กลิ่น. (2564). นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษายุคใหม่. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(3), 975-984.
อลิสา อินทร์ประเสริฐ. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของสถานศึกษาในภาคตะวันออก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
Fayol, H. (1949). General and industrial management. Pitman Publishing.
Keeves, J. P. (1997). Educational research, methodology, and measurement: An international handbook. Cambridge University Press.
Likert, R. (1967). The method of constructing an attitude scale. In M. Fishbein (Ed.), Readings in attitude theory and measurement (pp. 90-132). Wiley.
Madaus, G. F., Scriven, M., & Stufflebeam, D. L. (Eds.). (1983). Evaluation models: Viewpoints on educational and human services evaluation. Kluwer-Nijhoff Publishing.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
