พัฒนาการด้านการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตน ภาวะผู้นำในตนเอง และพฤติกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยการนำตนเองของนิสิตนักศึกษา เพื่อการเคลื่อนย้ายแรงงานเสรีในกลุ่มประเทศอาเซียน
คำสำคัญ:
โมเดลโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปรแฝง, ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุข้ามช่วงเวลา, การวิจัยแบบผสานวิธี, พฤติกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยการนำตนเองบทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาและตรวจสอบโมเดลโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปรแฝงของการเปลี่ยนแปลงระยะยาว 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรเชิงเหตุ ประกอบด้วย การริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตน ภาวะผู้นำในตนเอง สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ และแรงจูงใจภายในในการเรียนรู้ต่อพฤติกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยการนำตนเอง และ 3) เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของตัวแปรที่มีการเปลี่ยนแปลงระยะยาวจากการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัย การเข้าร่วมกิจกรรมทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัยของนิสิตนักศึกษา ใช้การวิจัยผสานวิธี แบบขั้นตอนเชิงอธิบาย แบ่งเป็น 2 ระยะ กล่าวคือ การวิจัยระยะที่ 1 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตนักศึกษาชั้นปีที่สุดท้ายของหลักสูตรสาขาวิชาตามความร่วมมืออาเซียน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสองขั้นตอน จำนวน 200 คน เก็บข้อมูลซ้ำ 3 ครั้ง ใช้เครื่องมือวัดเป็นแบบสอบถามจำนวน 5 ฉบับ วัดชุดเดิมกับกลุ่มตัวอย่างคนเดิม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการสร้างและตรวจสอบโมเดลโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปรแฝง และการวิเคราะห์แบบจำลองสมการโครงสร้าง และการวิจัยระยะที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มข้อมูลหลักซึ่งเป็นกลุ่มตัวอย่างจากการวิจัยระยะที่ 1 ที่มีการเปลี่ยนแปลงคะแนนคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นในลักษณะเดียวกันกับผลการวิจัยในระยะที่ 1 จำนวน 10 คน
ผลการวิจัยระยะที่ 1 พบว่า 1) แบบจำลองโค้งพัฒนาการที่มีตัวแปรแฝงมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในทุกตัวแปร โดยมีลักษณะการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2) พบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุแบบเหลื่อมเวลาในลักษณะข้ามช่วงเวลาของตัวแปรบางตัวแปร ตัวแปรเชิงเหตุในการวัดครั้งก่อนบางตัวมีอิทธิพลต่อตัวแปรเชิงผลในการวัดครั้งถัดมา และตัวแปรเชิงผลในการวัดครั้งก่อนมีอิทธิผลต่อตัวแปรชิงเหตุในบางตัวแปรตัวแปรในการวัดครั้งถัดมา และผลการวิจัยระยะที่ 2 พบว่า การเปลี่ยนแปลงมี 2 ลักษณะ คือ การเปลี่ยนแปลงที่มีการเพิ่มขึ้นและลดลงเนื่องจากบริบทกิจกรรมการเรียนการสอนของหลักสูตรในมหาวิทยาลัย และการเรียนรู้ที่ไม่ขึ้นกับบริบทกิจกรรมการเรียนการสอนของหลักสูตรในมหาวิทยาลัยซึ่งเกิดการเปลี่ยนแปลงที่มีการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
Association of Southeast Asian Nations [ASEAN]. (2016). ASEAN Tourism Ministers to Launch Tourism Skills Standards. http://asean.org/asean-tourism-ministers-to-launch-tourism-skills-standards/
Bharathi, P. (2014). Self–directed learning and learner autonomy in English language teacher education: Emerging trends. ELT Voices – India International Journal for teachers of English, 4(1), 1-9.
Brockett, R. G., & Hiemstra, R. (1991). Self-Direction in Adult Learning: Perspectives on Theory, Research, and Practice. Routledge.
Bryant, A., & Kazan, A. L. (2012). Self-leadership: How to Become a More Successful, Efficient, and Effective Leader from the Inside Out. McGraw-Hill Education.
Choochom, O., Sucaromana, A., & Chuawanlee, W. (2000). Kānphatthanā bǣp wat rǣng čhūngčhai phāinai [Development of intrinsic motivation scale]. Warasan Phuettikammasat, 6(1), 83-96.
Chumtanti, N. (2008). Radap khwām phrō̜m nai kān rīanrū dūai kān chīnam tonʻēng khō̜ng nisit chan pī thī nưng wichā ʻēk phāsā ʻAngkrit [Self-directed learning readiness level of the first year students majoring in English]. Journal of Humanities Naresuan University, 5(2), 63-83.
Coertjens, L., Donche, V., De Maeyer, S., Vanthournout, G., & Van Petegem, P. (2013). Modeling change in learning strategies throughout higher education: A multi-indicator latent growth perspective. PLoS ONE, 8(7), e67854.
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2011). Designing and Conducting Mixed Methods Research (2nd ed.). Sage Publications, Inc.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Tatham, R. L. (2006). Multivariate Data Analysis (6th ed.). Pearson Prentice Hall.
Jaiyen, S. (2002). Tūaprǣ thī kīeokhō̜ng kap khwāmsāmāt nai kān rīanrū dūai tonʻēng khō̜ng naksưksā nai rōngrīan thī pœ̄t sō̜n rabop kānsưksā thāng klai nai khēt bāng khēn Krung Thēp Mahā Nakhō̜n [Variable related to self-directed learning abilities of students in distance education school in khet Bangkhen, Bangkok] (Master’s thesis). Srinakharinwirot University, Bangkok.
Kearney, M. W. (2017). Cross-lagged panel analysis. In M. R. Allen (Ed.), The SAGE Encyclopedia of Communication Research Methods. Sage.
Khajornsin, S. (1995). Miti mai khō̜ng kitčhakān naksưksā sō̜ng: kānphatthanā naksưksā [New Dimension of Student Affairs 2: Student Development]. Kasem Bundit University.
Knowles, M. S. (1975). Self-Directed Learning. Follet.
Knowles, M. S. (1984). The Adult Learner: A Neglected Species (3rd ed.). Gulf Publishing.
Knowles, M. S., Holton, E. F., & Swanson, R. A. (1998). The Adult Learner: The Definitive Classic in Adult Education and Human Resource Development (5th ed.). Butterworth Heinemann.
Manz, C. C. (1986). Self-leadership: Toward an expanded theory of self-influence processes in organizations. Academy of Management Review, 11(3), 585-600.
Office of the Education Council. (1999). Phrarātchabanyat kānsưksā hǣng chāt Phō̜.Sō̜. 2542 [National Education Act B.E. 2542]. https://www.bic.moe.go.th/images/stories/Porrorbor2542.pdf.
Office of the Higher Education Commission. (2010). Yutthasāt ʻudomsưksā Thai nai kāntē rī yom khwām phrō̜m sū kān pen prachākhom ʻĀsīan nai pī 2558 [Thai Higher Education Strategy in Preparing to Become an ASEAN Community in 2015]. Bangkok Block Partnership Limited.
Prasert, S. (2011). Phon khō̜ng kānphatthanā rǣng čhūngčhai phāinai nai kān rīanrū læ khwāmsāmāt nai kān rīanrū dūai kānnam tonʻēng thī mī tō̜ phrưttikamkān rīanrū dūai kānnam tonʻēng khō̜ng naksưksā mahāwitthayālai rātchaphat čhanthra kasēm [The effects of development of intrinsic motivation learning and self-directed learning ability on self-directed learning behavior of Chandrakasem Rajabhat University students]. Warasan Phuettikammasat, 17(2), 53-68.
Prasitratn, O. (2002). Saphāpwǣtlō̜m kān rīanrū [Learning Environment]. Encylopedia of Education, 25, 57-64.
Robitschek, C. (1998). Personal growth initiative: The construct and its measure. Measurement and Evaluation in Counseling and Development, 30(4), 183-198.
Robitschek, C., & Cook, S. W. (1999). The influence of personal growth initiative and coping behavior on career exploration and vocational identity. Journal of Vocational Behavior, 54(1), 127-141.
Sarnrattana, W. (2014). Phāwa phū nam: Thritsadī læ nānā thatsana rūamsamai patčhuban [Leadership: Theory and Contemporary Perspectives]. Thipphayawisut Partnership Limited.
Sims, H. P., & Lorenzi, P. (1992). The New Leadership Paradigm: Social Learning and Cognition in Organizations. Sage.
Sucaromana, U. (2007). Kānsưksā læ kānsāng prōkrǣm kānphatthanā rǣng čhūngčhai phāinai nai kān rīanrū samrap nakrīan chan matthayommasưksā pī thī sō̜ng thī mī phon samrit thāngkān rīan tamkwā radap khwāmsāmāt [A study and programme development of learning intrinsic motivation of underachievers in mathayom suksa II]. Warasan Phuettikammasat, 13(1), 81-90.
Synder, C. R., & Lopez, S. J. (Eds.). (2002). Handbook of Positive Psychology. Oxford University Press.
The Department of ASEAN Affairs, Ministry of Foreign Affairs. (2013). ASEAN Mini Book. Page Maker Co., Ltd.
Van Rensburg, G. H., & Botma, Y. (2015). Bridging the gap between self-directed learning of nurse educators and effective student support. Curationis, 38(2), 1503-1510.
Wimmers, P. F., & Lee, M. (2015). Identifying longitudinal growth trajectories of learning domains in problem-based learning: A latent growth curve modeling approach using SEM. Advances in Health Sciences Education, 20(2), 467-478.
Woothiwongsa, N. (2014). Konlayut sāng rǣng čhūngčhai: Kānphatthanā thaksa phāsā ʻAngkrit [Motivational strategies: Enhancing English language skills]. Executive Journal, 34(1), 89-97.
