วารสารสังคมศาสตร์วิจัย

การจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง โครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์ ทักษะการสร้างแบบจำลองและพฤติกรรมการทำงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนประจวบวิทยาลัย

2024-11-03T12:56:17+07:00

งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง โครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์ หลังการจัดการเรียนรู้ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม 2) เปรียบเทียบทักษะการสร้างแบบจำลองหลังการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม และ 3) เปรียบเทียบพฤติกรรมการทำงานของนักเรียนหลังได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ตัวอย่างในงานวิจัยนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนประจวบวิทยาลัย จำนวน 79 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน และกลุ่มควบคุม 39 คน ที่ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) แบบวัดทักษะการสร้างแบบจำลอง และ 4) แบบประเมินพฤติกรรมการทำงาน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบทีแบบเป็นอิสระต่อกัน

ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนของกลุ่มทดลอง เรื่อง โครงสร้างและหน้าที่ของเซลล์ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ทักษะการสร้างแบบจำลองของกลุ่มทดลองหลังการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาอยู่ในระดับดีเยี่ยมและทักษะการสร้างแบบจำลองของกลุ่มทดลองหลังการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) พฤติกรรมการทำงานของกลุ่มทดลองหลังการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาอยู่ในระดับดีมาก และค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการทำงานหลังการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาสูงกว่าค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการทำงานของกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสิงห์บุรี

2024-11-22T13:38:47+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา และ 2) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสิงห์บุรี ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสิงห์บุรี จำนวน 106 คน และผู้ให้ข้อมูลที่เป็นผู้บริหารการศึกษาหรือผู้บริหารสถานศึกษา จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัย พบว่า

ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสิงห์บุรี ในภาพรวมและรายด้าน อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านการกระตุ้นทางปัญญา ด้านการสร้างแรงบันดาลใจ ด้านการมีอิทธิพลเชิงอุดมการณ์ และด้านการคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล ตามลำดับ
แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ประจำจังหวัดสิงห์บุรี มีทั้งหมด 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการมีอิทธิพลเชิงอุดมการณ์ มี 5 แนวทาง ดังนี้ 1.1) กำหนดมาตรฐานและค่านิยมที่ดี 1.2) อุทิศตนและเป็นแบบอย่างที่ดี 1.3) ส่งเสริมการมีส่วนร่วม 1.4) พัฒนาทักษะผู้นำ 1.5) นำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ 2) ด้านการสร้างแรงบันดาลใจ มี 4 แนวทาง ดังนี้ 2.1) ส่งเสริมการทำงานเป็นทีม 2.2) มีระบบให้รางวัลและผลตอบแทน 2.3) พัฒนาบุคลากรอย่างต่อเนื่อง 2.4) การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ 3) ด้านการกระตุ้นทางปัญญา มี 4 แนวทาง ดังนี้ 3.1) ผู้บริหารต้องมีวิสัยทัศน์ 3.2) คิดค้นวิธีการแก้ปัญหาใหม่ ๆ 3.3) ต้องมีแผนพัฒนาองค์กรและบุคลากร 3.4) สร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้ และ 4) ด้านการคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล มี 3 แนวทาง ดังนี้ 4.1) วิเคราะห์จุดแข็งจุดอ่อนของบุคลากร 4.2) มอบหมายภาระงานที่เหมาะสม 4.3) สร้างความเชื่อมั่นให้บุคลากร

ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มที่มีต่อความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี

2025-01-02T11:01:24+07:00

การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาก่อนและหลังการเข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 2) เปรียบเทียบความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม และ 3) ศึกษาสัมประสิทธิ์การกระจายของความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาหลังการเข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง จำนวน 24 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 12 คน และกลุ่มควบคุม 12 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) โปรแกรมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 2) แบบวัดความงอกงามในตน 3) แบบวัดการเผชิญปัญหา และ 4) แบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที และสัมประสิทธิ์การกระจาย

ผลการวิจัยพบว่า

นักศึกษาที่เข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มมีความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
นักศึกษากลุ่มทดลองมีความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
สัมประสิทธิ์การกระจายของความงอกงามในตนเท่ากับร้อยละ 2.40 การเผชิญปัญหาเท่ากับร้อยละ 2.70 และการเห็นคุณค่าในตนเองเท่ากับร้อยละ 6.30

การตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวของเจนแซด

2025-01-13T13:38:14+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับทัศนคติต่อการท่องเที่ยวและการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียว 2) เปรียบเทียบการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวกับปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) ศึกษาอิทธิพลของทัศนคติต่อการท่องเที่ยวกับการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวของเจนแซด กลุ่มตัวอย่าง คือ คนไทยเจนแซด จำนวน 400 คน ได้มาโดยการเลือกแบบสะดวก ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือสำหรับการวิจัย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบทีแบบเป็นอิสระจากกัน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงเส้นอย่างง่าย ผลการวิจัย พบว่า 1) เจนแซดมีทัศนคติต่อการท่องเที่ยวระดับสูง ตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวระดับสูงที่สุด 2) เจนแซดที่มีอายุ สถานภาพการสมรส ภูมิลำเนา และรายได้ต่างกันตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ 3) ทัศนคติต่อการท่องเที่ยวมีอิทธิพลกับการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวภายในประเทศไทยคนเดียวของเจนแซดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

รูปแบบการพัฒนาวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะของครูในการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้อัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

2025-01-17T08:48:56+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานสำหรับการพัฒนารูปแบบการพัฒนาวิชาชีพ และ 2) พัฒนารูปแบบการพัฒนาวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะของครูในการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้อัตลักษณ์ท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โดยดำเนินการวิจัยแบบการวิจัยและพัฒนา ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 ศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐานสำหรับการพัฒนารูปแบบ เครื่องมือวิจัย คือ แบบวิเคราะห์เอกสาร และข้อมูลจากบุคคลที่เป็นกลุ่มตัวอย่างที่ได้จากการเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน และผู้บริหารสถานศึกษา 18 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์ที่มีโครงสร้าง และครู 76 คน และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 313 คน โดยใช้แบบสอบถาม ขั้นตอนที่ 2 พัฒนารูปแบบด้วยการนำข้อมูลที่ได้จากขั้นตอนที่ 1 มาใช้ในการร่างรูปแบบและหาคุณภาพของรูปแบบด้วยการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน เครื่องมือวิจัยเป็นประเด็นสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า

ผลการศึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน สรุปได้ว่า รูปแบบการพัฒนาวิชาชีพควรใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อพัฒนาครูในด้านการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาที่มีการบูรณาการอัตลักษณ์ท้องถิ่น ผ่านกิจกรรมที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและมี 5 ขั้นตอน ดังนี้ วิเคราะห์ข้อมูลและความต้องการ กำหนดเป้าหมายร่วมกัน วางแผนและเลือกเทคนิคการพัฒนา ดำเนินการพัฒนาผ่านการโค้ชและให้คำปรึกษา และประเมินและสะท้อนผล
รูปแบบการพัฒนาวิชาชีพ มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการ รูปแบบการพัฒนาวิชาชีพเป็นการดำเนินการอย่างเป็นระบบของครู ผู้บริหารและบุคลากรทางการศึกษา เพื่อพัฒนาครูให้มีสมรรถนะในการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาด้วยอัตลักษณ์ท้องถิ่นที่ส่งเสริมความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียน 2) วัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาครูให้มีความสามารถในการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้อัตลักษณ์ท้องถิ่น และเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียน 3) กระบวนการพัฒนาวิชาชีพ 5 ขั้น ดังนี้ ขั้นที่ 1 ร่วมกันศึกษาวิเคราะห์ปัญหา ขั้นที่ 2 ร่วมกันกำหนดเป้าหมาย ขั้นที่ 3 ร่วมกันเลือกวิธีการพัฒนาวิชาชีพ ขั้นที่ 4 ร่วมใจพัฒนาวิชาชีพ ขั้นที่ 5 ร่วมมือกันประเมินผล 4) การวัดและประเมินผล สมรรถนะการออกแบบนวัตกรรมการศึกษาของครูและความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของนักเรียน และ 5) ปัจจัยสนับสนุน ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาวิชาชีพโดยทำให้เกิดความร่วมมือของครู ผู้บริหารและบุคลากรทางการศึกษา และครูต้องมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการออกแบบนวัตกรรมการศึกษา การโค้ชและการใช้เทคโนโลยีเพื่อพัฒนาตนเองได้ นอกจากนี้ผู้ทรงคุณวุฒิให้ความเห็นว่ารูปแบบฯ ที่พัฒนาขึ้นนี้มีประโยชน์ สามารถนำไปใช้เพื่อส่งเสริมให้ครูนำอัตลักษณ์ท้องถิ่นมาสร้างนวัตกรรมการศึกษาเพื่อพัฒนาความสามารถในการสร้างสรรค์และนวัตกรรมของผู้เรียนได้

ความสัมพันธ์ของภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 2

2025-01-27T10:05:42+07:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู และ 3) ความสัมพันธ์ของภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร จำนวน 94 คน และครู จำนวน 197 คน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 2 รวมทั้งหมด 291 คน ได้มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามสัดส่วนกระจายตามอำเภอ เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการบริหารหลักสูตรสถานศึกษา ด้านการส่งเสริมบรรยากาศในสถานศึกษา ด้านการมีกัลยาณมิตรในการนิเทศ และด้านการมีวิสัยทัศน์ ตามลำดับ 2) ประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครูในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก ด้านการเตรียมการสอน ด้านการวัดและประเมินผล ด้านการใช้หลักจิตวิทยา และด้านการใช้เทคนิคการสอน ตามลำดับ และ 3) ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครูมีความสัมพันธ์กันทางบวกอยู่ในระดับสูง (r = 0.62**) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01

การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม

2025-01-20T14:14:14+07:00

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) หาประสิทธิภาพของแผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง เลขยกกำลัง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสมก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 25 คน โรงเรียนบ้านนาคูพัฒนา “กรป.กลางอุปถัมภ์” อำเภอนาคู จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่เรียนในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง เลขยกกำลัง โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนโดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม จำนวน 10 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบทีแบบไม่เป็นอิสระต่อกัน

ผลการวิจัยพบว่า

แผนการจัดการเรียนรู้เรื่อง เลขยกกำลัง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม มีประสิทธิภาพเท่ากับ 88.80/83.40 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด
ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์เรื่อง เลขยกกำลัง โดยใช้เทคนิค STAD ร่วมกับสื่อประสม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด

กลยุทธ์การปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย

2025-03-04T08:52:07+07:00

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพปัญหาจากการปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย 2) จัดทำกลยุทธ์การปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย และ 3) ประเมินกลยุทธ์การปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ มีกลุ่มประชากร 3 กลุ่ม จำนวน 376 คน แบ่งเป็น กลุ่มที่ 1 บุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลที่รับผิดชอบตามตัวชี้วัดของการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดเชียงราย ทั้งหมด 70 แห่ง จำนวน 350 คน มาจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งละ 5 คน ซึ่งรับผิดชอบการตรวจประเมินจำนวน 5 ด้าน กลุ่มที่ 2 ผู้รับผิดชอบเกี่ยวกับการประเมินประสิทธิภาพองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของสำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดเชียงราย จำนวน 10 คน คัดเลือกคุณสมบัติจากความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ในการตรวจประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (LPA) กลุ่มที่ 3 ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องเกี่ยวกับการกำหนดกลยุทธ์ ทั้งหมด 4 แห่ง จำนวน 16 คน โดยคัดเลือกคุณสมบัติจากองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีผลการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประจำปี พ.ศ. 2566 ที่มีผลคะแนนเกิน 90 คะแนน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม และการประชุมเชิงปฏิบัติการ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัญหาจากการปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย ในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ลำดับสูงที่สุด คือ ด้านการบริการสาธารณะ รองลงมา คือ ด้านการบริหารงานบุคคลและกิจการสภา ด้านธรรมาภิบาล ด้านการบริหารจัดการ และด้านการบริหารการเงินและการคลัง ตามลำดับ 2) การจัดทำกลยุทธ์การปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย ประกอบด้วย 8 กลยุทธ์ 11 กิจกรรม 3) ผลการประเมินกลยุทธ์การปฏิบัติราชการตามรูปแบบการประเมินประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสำหรับองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย มีค่าผลการประเมินความเหมาะสมในระดับมาก ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง

แนวทางการพัฒนาการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี

2025-02-17T14:03:17+07:00

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน 2) เปรียบเทียบการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนตามขนาดของโรงเรียน และ 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี จำนวน 308 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิตามขนาดสถานศึกษา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก คือ ผู้อำนวยการสถานศึกษา รองผู้อำนวยการสถานศึกษา หัวหน้างานที่รับผิดชอบด้านระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน และครู รวมทั้งสิ้น 5 คน โดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า

การบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน ภาพรวมอยู่ในระดับสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า การรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคลมีการดำเนินงานสูงที่สุด รองลงมา คือ การคัดกรองนักเรียน การส่งต่อ การป้องกันและแก้ไขปัญหา และการส่งเสริม ตามลำดับ
โรงเรียนที่มีขนาดต่างกันมีการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนไม่แตกต่างกัน ยกเว้นด้านการส่งต่อ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
แนวทางการพัฒนาการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนจัดเตรียมเครื่องมือที่หลากหลายสำหรับการเก็บรวบรวมและบันทึกข้อมูลของนักเรียนเป็นรายบุคคลอย่างครบถ้วน จัดทำคู่มือแนวทางปฏิบัติเพื่อใช้ในการคัดกรองนักเรียน ดำเนินการสำรวจและจัดกลุ่มนักเรียนตามความสนใจและความต้องการของแต่ละบุคคล รวมถึงการจัดทำโครงการหรือกิจกรรมที่มุ่งเน้นการป้องกันและแก้ไขปัญหาของนักเรียน นอกจากนี้ โรงเรียนควรมีระบบการส่งต่อนักเรียนไปยังผู้เชี่ยวชาญภายนอกหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

แนวโน้มและทิศทางการส่งเสริมสมรรถนะระหว่างวัฒนธรรมในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตของประเทศไทย

2025-05-03T16:07:50+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์ข้อสรุปเชิงสารสนเทศเกี่ยวกับแนวโน้มและทิศทางการส่งเสริมสมรรถนะระหว่างวัฒนธรรมในหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตของประเทศไทย อันเป็นสมรรถนะสำคัญสำหรับครูในยุคที่สังคมมีความหลากหลายและเชื่อมโยงถึงกันมากขึ้น การวิจัยประกอบด้วย 2 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การวิจัยเอกสารและการทบทวนวรรณกรรมแบบกำหนดขอบเขต เพื่อวิเคราะห์สภาพทั่วไปของหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตในประเทศไทยและการสังเคราะห์ลักษณะของตัวแทรกแซงที่มีประสิทธิภาพในการส่งเสริมสมรรถนะระหว่างวัฒนธรรม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การสังเคราะห์เชิงบรรยาย และ 2) การสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อศึกษาแนวโน้ม ทิศทาง และวิธีการออกแบบหลักสูตรพหุวัฒนธรรมในบริบทของประเทศไทย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์แก่นสาระ ลงรหัสข้อมูลตามประเภทค่านิยม ทัศนคติ และความเชื่อ ผลการวิจัยพบว่า แม้หลักสูตรครุศาสตรบัณฑิตของประเทศไทยจะให้ความสำคัญกับทักษะวิชาการและคุณธรรมจริยธรรม แต่ยังขาดความชัดเจนในการบูรณาการสมรรถนะระหว่างวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ การสังเคราะห์ตัวแทรกแซงที่มีประสิทธิภาพจากงานวิจัยนานาชาติยังแสดงให้เห็นว่า การส่งเสริมสมรรถนะระหว่างวัฒนธรรมต้องอาศัยการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง การสะท้อนความคิดเชิงวิพากษ์ การมีส่วนร่วมของผู้เรียน และการสร้างพื้นที่ปลอดภัยทางวัฒนธรรม ตลอดจนการพัฒนาหลักสูตรควรเปลี่ยนกรอบคิดจากหลักสูตรแบบเน้นวิชาการไปสู่หลักสูตรพหุวัฒนธรรมที่ออกแบบอย่างบูรณาการในทุกระดับ ตั้งแต่วัตถุประสงค์ เนื้อหา วิธีการจัดการเรียนรู้ ไปจนถึงกระบวนการประเมิน เพื่อพัฒนาบัณฑิตให้สามารถจัดการเรียนการสอนในสังคมพหุวัฒนธรรมได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีจิตสำนึกทางสังคม