การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมของชุมชนรอบพื้นที่ เหมืองแม่เมาะอำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง - วงษ์นาง, คมกฤต; สุกเพชร, เกศรา; แซ่ลี้, ศรีสุดา; วรางค์รัตน์, สุรัตน์ (วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 2015)
บทคัดย่อ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการท่องเที่ยวโดยชุมชนที่เหมาะสมกับสภาพและศักยภาพของพื้นที่รอ บเหมืองแม่เมาะ และเพื่อพัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชื่อมโยงในพื้นที่รอบเหมืองแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง เก็บข้อมูลจากด้วยการสัมภาษณ์และประชุมกลุ่มย่อยผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวในพื้นที่รอบเห มืองแม่เมาะและการสำรวจแหล่งท่องเที่ยวด้วยแบบบันทึกแหล่งท่องเที่ยวและแบบบันทึกกิจกรรม ผลการวิจัยพบว่าบ้านเมาะหลวงเป็นสถานที่มีศักยภาพ มีความพร้อม สามารถพัฒนาไปสู่การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในลักษณะ การท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ แหล่งศึกษาเรียนรู้อุตสาหกรรมเหมืองถ่านหิน และประวัติศาสตร์ สามารถเชื่อมโยงพื้นที่เพื่อจัดการท่องเที่ยวที่มีความหลากหลายได้เป็นอย่างดี ด้านสาธารณูปโภคและการบริการมีศักยภาพอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ด้านภูมิทัศน์แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติยังไม่มีความเหมาะสม ชุมชนมีฐานทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ มีวิถีชีวิตแบบพึ่งพา ใช้ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน มีวัฒนธรรมประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น โดยสามารถพัฒนาไปพร้อมกับการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวและเส้นทางท่องเที่ยวรอบเหมืองแม่เมาะได้ 4 เส้นทาง และมีโปรแกรมการท่องเที่ยวแนะนำในระยะเวลา 2 วัน 1 คืน Abstract This study of Community Based Tourism Management, focusing on a community around the Mae-Moh Mine, Lampang, aims to examine tourism models, suitable for the situation and potentiality of Mae Moh Mine area, to develop the travel routes for linking to the other attractions around Mae Moh area. The data were collected through in-depth interview and focus group discussion among stakeholders in the area and by surveying tourism attractions and tourism activities in destination. The results reveal that Ban Moh Luang has most potentiality and readiness to develop tourism management. Ecotourism, Lignite Mining tourism and historical tourism are the most appropriate models in this area, to develop and link the attractions using the various activities under consideration. Ban Moh Luang seems most suitable in all aspects to accommodate tourists in terms of utilities although the current provision of services is only moderate and the landscaping of the natural attractions is not ideal. In addition, this community lives in harmony with its rich natural resources, and has an outstanding culture and customs. The results of this study can inform the development and conservation of four tourist routes, offering a travel program in the area of two days and one night.