การนำนโยบายป้องกันอาชญากรรมไปปฏิบัติ : กรณีศึกษาสถานีตำรวจนครบาล กองบังคับการตำรวจนครบาล 9 สำนักงานตำรวจแห่งชาติ - สุริยะมณี โสภาพรรณ (วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2018)
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาถึงความสำเร็จในการนำนโยบายการป้องกันอาชญากรรมไปปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ตำรวจในสถานีตำรวจนครบาลหนองแขม สถานีตำรวจนครบาลหนองค้างพลูและสถานีตำรวจนครบาลหลักสอง และเพื่อศึกษาถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายการป้องกันอาชญากรรมไปปฏิบัติดังกล่าว การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพผสมผสานเข้าด้วยกัน โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งชั้นสัญญาบัตรและชั้นประทวนในสถานีตำรวจนครบาลดังกล่าว และเก็บรวบรวมข้อมูลมาได้ทั้งสิ้น 336 ราย ผลการวิจัยพบว่าการนำนโยบายไปปฏิบัติในทุกๆ ด้านได้รับความสำเร็จในระดับสูง นโยบายด้านต่างๆ เหล่านั้นได้แก่ ด้านการป้องกันอาชญากรรมจากสภาพแวดล้อม ด้านการพัฒนาระบบสายตรวจให้มีความพร้อมและมีประสิทธิภาพ ด้านการพัฒนาระบบการแจ้งเหตุทุกระดับโดยเฉพาะศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน 191 ให้ดีขึ้น ด้านการนำเทคโนโลยีมาใช้ในการป้องกันปัญหาอาชญากรรม ด้านการจัดระเบียบสังคมและการเข้มงวดกวดขันแหล่งอบายมุขต่างๆ และด้านการเสริมสร้างการมีส่วนร่วมของประชาชนและบูรณาการทุกภาคส่วน นอกจากนั้นแล้วความสำเร็จในการนำนโยบายดังกล่าวไปปฏิบัติยังแตกต่างกันออกไปตามปัจจัยส่วนบุคคลของเจ้าหน้าที่ตำรวจหรือกลุ่มตัวอย่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ซึ่งเป็นผลการวิจัยที่ยอมรับสมมติฐานข้อที่หนึ่งที่กำหนดไว้ ส่วนปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการนำนโยบายการป้องกันอาชญากรรมไปปฏิบัติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ ปัจจัยทางด้านกลไกและกระบวนการในการบังคับใช้นโยบาย ด้านการสื่อสารนโยบาย ด้านทัศนคติต่อนโยบายของผู้ที่นำนโยบายไปปฏิบัติ ด้านความเป็นอิสระในการนำนโยบายไปปฏิบัติ (มาตรฐานนโยบาย) ด้านคุณลักษณะของหน่วยงานที่ปฏิบัติ ด้านเงื่อนไขทางการเมือง และด้านทรัพยากรของนโยบายเหล่านี้ตามลำดับ ซึ่งเป็นปัจจัยในเชิงทฤษฎี และเป็นผลการวิจัยที่ยอมรับสมมติฐานที่กำหนดไว้ในข้อที่สองและที่สำคัญยังสอดคล้องกับทฤษฎีของ Van Horn and Van Meter ในเรื่องตัวแบบสหองค์การอีกส่วนหนึ่งด้วย