Journal of Educational Technology and Communications Faculty of Education Mahasarakham University (JETC)

ผลการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง การเปลี่ยนแปลงของสารตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

น้ำผึ้ง รัชเสมอ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) หาประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมการเรียนรู้วิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เรื่อง การเปลี่ยนแปลงของสาร ตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา ตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนก่อนและหลังเรียน 3) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 4) ศึกษาเจตคติของนักเรียนต่อการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้ ตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-Experimental Research) โดยใช้แบบแผนการวิจัย One Group Pretest–Post-test Design ตัวอย่างที่ใช้ในการดำเนินการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนไพบูลย์ประชานุกูล ปีการศึกษา 2568 ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ เรื่องการเปลี่ยนแปลงของสาร ตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา 2) แผนจัดการเรียนรู้ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 4) แบบวัดเจตคติของนักเรียนต่อการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่า (t-test) แบบ Dependent t-test และการทดสอบค่า (t-test) แบบ One Sample t-test

ผลการวิจัยพบว่า

1) ประสิทธิภาพของชุดกิจกรรมการเรียนรู้วิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เรื่อง การเปลี่ยนแปลงของสาร ตามแนวทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา มีประสิทธิภาพเท่ากับ 83.56/81.33

2) คะแนนหลังเรียน ของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สูงกว่าคะแนนก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

3) คะแนนหลังเรียนของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมี นัยสำคัญที่ระดับ .05

4) คะแนนการวัดเจตคติของนักเรียนต่อการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้ ตามแนวทฤษฎี การเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ทางปัญญา หลังเรียนคิดเป็นค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.97 มีเจตคติต่อการเรียนรู้ในระดับดีมาก

การพัฒนาความคงทนในการเรียนรู้ และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สถานะของสสาร สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษา

ธัญญาลักษณ์ รัตนเดชา — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษาเพื่อส่งเสริมความคงทนในการเรียนรู้ เรื่อง สถานะของสสาร ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน หลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษากับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) เปรียบเทียบความคงทน ในการเรียนรู้หลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษากับเกณฑ์ร้อยละ 70 โดยใช้วิธีการวิจัย แบบกึ่งทดลอง ตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านสันติคีรี ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม จำนวน 30 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษา เรื่อง สถานะของสสาร 2) บอร์ดเกมการศึกษา 3) แบบทดสอบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 4) แบบทดสอบความคงทนในการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ E₁/E₂ และการทดสอบที

ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการประเมินคุณภาพของการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษา เรื่อง สถานะของสสาร พบว่ามีคุณภาพโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (= 4.67, S.D.=0.21) และเมื่อนำไปทดลองกับกลุ่มตัวอย่างพบว่า มีประสิทธิภาพ E₁/E₂=81.17/80.23 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนดไว้

2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษา กับเกณฑ์ ร้อยละ 70 มีคะแนนเฉลี่ย 24.07 คะแนน จากคะแนนเต็ม 30 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 80.23 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 และ

3) ความคงทนในการเรียนรู้หลังเรียนโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐานร่วมกับบอร์ดเกมการศึกษากับเกณฑ์ ร้อยละ 70 มีคะแนนเฉลี่ย 23.43 คะแนน จากคะแนนเต็ม 30 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 78.10 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐานเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

เกวลิน แพงอนันต์ — 2026-08-30

งานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมาย 2 ประการเพื่อ 1) พัฒนาการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้ บริบทเป็นฐานให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนหลังได้รับ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ กับเกณฑ์ร้อยละ 75 ตัวอย่างในการดำเนินวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนบ้านหมูม้น 31 คน ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 ที่มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม(Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ดำเนินงานวิจัย ดังนี้ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับ การใช้บริบทเป็นฐาน เรื่อง สถิติ 2) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง สถิติ ข้อสอบปรนัย จำนวน 20 ข้อ สถิติในการดำเนินงานวิจัยเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลมีดังนี้ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานโดย t-test
(One-Sample t-test)

ผลการวิจัยพบว่า

1. ประสิทธิภาพของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐานมีประสิทธิภาพ E₁/E₂ เท่ากับ 86.14 /80.65 ซึ่งเป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด

2. นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์หลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ SSCS ร่วมกับการใช้บริบทเป็นฐาน สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

การพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์แบบร่วมมือโดยใช้บทบาทสมมุติเป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะชีวิต สำหรับเด็กปฐมวัย ชั้นปฐมวัยปีที่ 1

พิณผกา แก่นอาษา — 2026-08-30

การวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์แบบร่วมมือโดยใช้บทบาทสมมุติเป็นฐาน เพื่อส่งเสริม ทักษะชีวิตสำหรับเด็กปฐมวัย ชั้นปฐมวัยปีที่ 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาและความต้องการในการจัดประสบการณ์ 2) พัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์ 3) ทดลองใช้รูปแบบการจัดประสบการณ์ และ 4) ประเมิน ความพึงพอใจของเด็กต่อรูปแบบการจัดประสบการณ์ การดำเนินการวิจัยแบ่งเป็น 4 ระยะ ได้แก่ ระยะที่ 1 ศึกษาข้อมูลเอกสารและสัมภาษณ์ครูปฐมวัย จำนวน 25 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ระยะที่ 2 ประเมินความเหมาะสม ของรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน ด้วยการสนทนากลุ่ม ใช้แบบประเมินและวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 3 ทดลองใช้รูปแบบกับเด็กปฐมวัย อายุ 3–4 ปี ชั้นปฐมวัยปีที่ 1/4 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 15 คน โดยการสุ่มแบบกลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าที และระยะที่ 4 ประเมินความพึงพอใจของเด็กกลุ่มเดิม โดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการศึกษาปัญหาและความต้องการ พบว่า เด็กบางส่วนยังขาดทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น เช่น การรอคอย การแบ่งปัน การยอมรับความคิดเห็น การสื่อสาร การแก้ปัญหา และการควบคุมอารมณ์ รวมทั้งขาดความมั่นใจและความกล้าแสดงออก ขณะที่การจัดกิจกรรมยังไม่เป็นระบบ ขาดความต่อเนื่อง เน้นครูเป็นศูนย์กลาง และเชื่อมโยงทักษะชีวิตไม่ชัดเจน อีกทั้งมีข้อจำกัดด้านสื่อ อุปกรณ์ และเวลา โดยครูต้องการรูปแบบที่มีขั้นตอนชัดเจน ใช้งานง่าย ยืดหยุ่น พร้อมคู่มือ แผนการสอน กิจกรรม และเครื่องมือประเมินที่เหมาะสมกับบริบท 2) ผลการพัฒนารูปแบบการจัดประสบการณ์ พบว่า รูปแบบการจัดประสบการณ์ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการของรูปแบบการจัดประสบการณ์

2) เป้าหมายและวัตถุประสงค์ 3) กระบวนการจัดประสบการณ์ 4R-C Model 3.1) ขั้นนำเข้าสู่กิจกรรม 3.2) ขั้นการร่วมทำและมีปฏิสัมพันธ์ 3.2.1) ขั้นเตรียมความพร้อม 3.2.2) ขั้นสาธิต 3.2.3) ขั้นฝึก 3.2.4) ขั้นแสดง 3.3) ขั้นการสะท้อนและสรุป 3.4) ขั้นการยกย่องและสร้างแรงจูงใจ 4) การนำรูปแบบ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ไปใช้ และ 5) การวัดและประเมินผล โดยมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก (=4.39, S.D. = 0.58)

3) ผลการทดลองใช้ พบว่า เด็กปฐมวัย ชั้นปฐมวัยปีที่ 1 ก่อนและหลังการจัดประสบการณ์ แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

4) ผลการประเมินความพึงพอใจ พบว่า โดยรวมมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก ( = 2.70, S.D. = 0.46)

การพัฒนาบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ คณะเศรษฐศาสตร์และการคุ้มครอง มหาวิทยาลัยจำปาสัก สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว

อาลุน ธัมมะโกด — 2026-08-30

งานวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ สำหรับนักศึกษา คณะเศรษฐศาสตร์และการคุ้มครอง 2) เพื่อศึกษาการยอมรับบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ และ 3) เพื่อศึกษาค่าดัชนีประสิทธิผลของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อน และหลังเรียนของนักศึกษาที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้ออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ซั้นปีที่ 1 จำนวน 32 คน ที่ลงทะเบียนเรียนในรายวิชาคอมพิวเตอร์พื้นฐาน ภาคเรียนที 2 ปีการศึกษา 2568 ซึ่งได้มาโดยวิธีการคัดเลือกกลุ่มเป้าหมายแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย บทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ แบบประเมินคุณภาพบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ แบบวัดการยอมรับบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบทดสอบเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพื้นฐาน โดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการพัฒนาบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ มีคุณภาพ อยู่ในระดับมาก (=4.76, S.D.=0.37) ด้านสื่อ อยู่ในระดับมาก (=4.83, S.D.=0.36) และด้านเนื้อหา อยู่ในระดับมาก (=4.68, S.D.=0.37)

2) ระดับการยอมรับของนักศึกษา ที่มีต่อบทเรียนออนไลน์ร่วมกับการสอนด้วยเทคนิคอไจล์ อยู่ในระดับมาก (=4.02, S.D.=0.81)

3) ค่าดัชนีประสิทธิผลของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีค่า เท่ากับ 0.72 แสดงว่านักศึกษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก้าวหน้าเพิ่มขึ้นคิดเป็นร้อยละ 72 (=4.02, S.D.=0.81)

3) ค่าดัชนีประสิทธิผลของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีค่า เท่ากับ 0.72 แสดงว่านักศึกษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก้าวหน้าเพิ่มขึ้นคิดเป็นร้อยละ 72

ผลของการจัดการเรียนรู้แบบเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์ที่มีต่อทักษะการแก้ปัญหาและความมั่นใจในตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

ธันยชนก เตียธงชัย — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียน ก่อนเรียนและหลังเรียน โดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์ในวิชาวิทยาการคำนวณ (2) เปรียบเทียบทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 (3) ศึกษาระดับความมั่นใจในตนเองของนักเรียน การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลองกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเลิศปัญญา อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี จำนวน 1 ห้อง ซึ่งได้มาโดยการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม จำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยแผนการจัดการเรียนรู้โดยแผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์ในวิชาวิทยาการคำนวณ เกมคอมพิวเตอร์ เรื่อง การแก้ปัญหาด้วยผังงาน แบบวัดทักษะการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาการคำนวณแบบอัตนัย และ แบบประเมินระดับความมั่นใจในตนเอง ของนักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนแบ่งเบนมาตรฐาน ร้อยละ paired-samples t-test และ one sample t-test

ผลการวิจัยพบว่า

(1) นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 มีทักษะการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาการคำนวณหลังเรียนโดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์ในวิชาวิทยาการคำนวณสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

(2) นักเรียนมีทักษะการแก้ปัญหาในวิชาวิทยาการคำนวณสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

(3) นักเรียนมีความมั่นใจในตนเองหลังเรียนโดยใช้เทคนิคเพื่อนช่วยเพื่อนร่วมกับเกมคอมพิวเตอร์ในวิชาวิทยาการคำนวณอยู่ในระดับมากที่สุด (=4.56, S.D.=0.36)

การศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบคลังหน่วยกิตของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

เมธี อนันต์ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบ คลังหน่วยกิตของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ โดยใช้การวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Methods Research) การวิจัย เชิงปริมาณ กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป จำนวน 40 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับสภาพบริบทและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบคลังหน่วยกิต การวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ครู อาจารย์ และผู้บริหาร จำนวน 25 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างเกี่ยวกับแนวทางการพัฒนาหลักสูตร การจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบคลังหน่วยกิตและแบบบันทึกการวิเคราะห์เอกสาร เครื่องมือมีค่าความตรง เชิงเนื้อหา (IOC) มีค่าตั้งแต่ 0.80–1.00 และแบบสอบถามมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.92 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)

ผลการวิจัยพบว่า

1. สภาพบริบทและความต้องการเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบ คลังหน่วยกิตของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ จำแนกตามกลุ่มผู้ให้ข้อมูลได้ 2 กลุ่ม ดังนี้ 1. นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไปมีความต้องการต่อการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบคลังหน่วยกิตอยู่ในระดับมากที่สุด โดยให้ความสำคัญกับความยืดหยุ่นของการเรียนรู้ การสะสมและโอนย้ายหน่วยกิต และการเข้าถึงโอกาสทางการศึกษา ในทุกช่วงวัย

2. ครู อาจารย์ และผู้บริหารมีความคิดเห็นสอดคล้องกันว่าการพัฒนาหลักสูตรควรมุ่งส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตผ่านการจัดหลักสูตรแบบหน่วยการเรียนรู้ย่อย (Micro-credentials) การกำหนดระบบการรับรองผล การเรียนรู้เดิม (Recognition of Prior Learning: RPL) ที่มีมาตรฐานชัดเจน และการพัฒนาระบบฐานข้อมูลสารสนเทศที่สามารถเชื่อมโยงกับระบบคลังหน่วยกิตกลางของประเทศ 2. ผลการสังเคราะห์เอกสารและกรณีศึกษาต้นแบบจากมหาวิทยาลัยไทยนำไปสู่แนวทางการพัฒนาหลักสูตรการจัดการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้วยระบบคลังหน่วยกิต จำนวน 4 แนวทาง ได้แก่ การจัดการศึกษาแบบเรียนล่วงหน้า (Pre-degree) การจัดการศึกษาแบบไม่เป็นปริญญาและหน่วยการเรียนรู้ย่อย (Non-degree และ Micro-credentials) การรับรองผลการเรียนรู้เดิม (Recognition of Prior Learning: RPL) และการจัดการเรียนรู้สำหรับประชาชนทุกช่วงวัย ในลักษณะการเรียนเพื่อเพิ่มพูนความรู้หรือสะสมหน่วยกิต (Audit/Credit) ซึ่งสอดคล้องกับบริบท พันธกิจ และอัตลักษณ์ของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ และสามารถนำไปใช้เป็นกรอบแนวทางในการพัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้ตลอดชีวิต ด้วยระบบคลังหน่วยกิตของสถาบันได้อย่างเหมาะสม

การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาฟิสิกส์โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหา กลุ่มสาระการเรียนรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5

ธีรวัฒน์ บุรวิศิษฐ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาและความต้องการในการจัดการเรียนรู้วิชาฟิสิกส์ 2) พัฒนา รูปแบบการจัดการเรียนรู้วิชาฟิสิกส์โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหา 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อรูปแบบ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/1 โรงเรียนพิบูลมังสาหาร ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 35 คน ได้มาโดยการสุ่ม แบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบ PURADS Model แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบวัดทักษะการแก้ปัญหา และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที

ผลการวิจัยพบว่า

1) การศึกษาปัญหาและความต้องการในการจัดการเรียนรู้วิชาฟิสิกส์ พบว่า ควรพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ การแก้ปัญหา และการลงมือปฏิบัติจริงของผู้เรียน

2) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ (1) ที่มาของรูปแบบ (2) เป้าหมายและวัตถุประสงค์ (3) กระบวนการจัดการเรียนรู้แบบ PURADS Model ประกอบด้วย การนำเสนอปัญหา การทำความเข้าใจกับปัญหา การค้นคว้าและรวบรวมข้อมูล การสังเคราะห์คำตอบ การนำเสนอคำตอบ และการสรุปและประเมินค่าคำตอบ (4) การประเมินรูปแบบ และ (5) ผลที่ได้จากการใช้รูปแบบทั้งทางตรงและทางอ้อม

3) รูปแบบมีประสิทธิภาพ 82.30/83.15 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 และเมื่อนำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง พบว่า นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการแก้ปัญหาหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 และ

4) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (=4.60, S.D.=0.55) องค์ความรู้ใหม่ที่ได้จากการวิจัย คือ รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบ PURADS Model ซึ่งเป็นแนวทางในการส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหา และสามารถประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้วิชาฟิสิกส์และรายวิชาอื่นได้อย่างเหมาะสม

การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM เพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่าน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1

ศุภาพิชญ์ บริบูรณ์ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM เพื่อส่งเสริมความสามารถในการอ่านของนักเรียน ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบความสามารถในการอ่านของนักเรียน ก่อนและหลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียน ที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ การวิจัยครั้งนี้ ใช้แบบแผนการทดลองแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน (One Group Pretest–Posttest Design) กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านหนองแวง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 1 ห้องเรียน รวม 15 คน โดยเลือกห้องเรียนแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM เรื่องมาตราตัวสะกด จำนวน 8 แผน รวม 16 ชั่วโมง 2) แบบทดสอบวัดความสามารถในการอ่าน จำนวน 15 ข้อ คะแนนเต็ม 20 คะแนน และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM เป็นแบบมาตรประมาณค่า 3 ระดับ จำนวน 10 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และการหาประสิทธิภาพของแผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ (E₁/E₂)

ผลการวิจัยพบว่า

1) กิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM มีประสิทธิภาพเท่ากับ 84.37/81.67 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนด

2) นักเรียนมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการอ่านหลังเรียน (16.33 คะแนน) สูงกว่าก่อนเรียน (8.87 คะแนน) และ

3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบ PWIM โดยรวมอยู่ในระดับมาก (= 2.88)

การพัฒนาความสามารถด้านการอ่านและการเขียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โดยใช้การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับเกม

ประภานันท์ แวงวรรณ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) พัฒนาการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับเกมที่มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 2) เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงความสามารถด้านการอ่านของนักเรียนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน 3) เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงความสามารถด้านการเขียนของนักเรียนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน 4) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ กลุ่มเป้าหมาย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบ้านบะยาว บุ่งโง้งสามัคคี จำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับเกม 2) แบบทดสอบความสามารถด้านการอ่าน 3) แบบทดสอบความสามารถด้านการเขียน 4) แบบสอบถามความ พึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับเกมเป็นข้อคำถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 3 ระดับ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีประสิทธิผล (E.I.)

ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการพัฒนาแผนการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับเกมมีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.64/82.81

2) ผลการศึกษาการเปลี่ยนแปลงความสามารถด้านการอ่านของนักเรียนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน พบว่า มีค่าดัชนีประสิทธิผล เท่ากับ 0.5576

3) ผลการศึกษาการเปลี่ยนแปลงความสามารถด้านการเขียนของนักเรียนระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน พบว่า มีค่าดัชนีประสิทธิผล เท่ากับ 0.4285

4) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ โดยรวมอยู่ในระดับมาก (=2.75, S.D.=0.46)

การพัฒนาสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่สนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้าน เพื่อส่งเสริมความสามารถในการควบคุมตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

กมลาลักษณ์ นวมสำลี — 2026-08-30

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่สนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบห้องเรียน กลับด้าน 2) ประเมินประสิทธิภาพสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่สนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้าน ตามเกณฑ์ 85/85 3) เปรียบเทียบผลการเรียนรู้ของนักเรียนหลังเรียนด้วยสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่สนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้านกับเกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 70 และ 4) ศึกษาพัฒนาการด้านความสามารถ ในการควบคุมตนเองของนักเรียนหลังเรียนด้วยสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่สนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้าน ตัวอย่างคือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/9 โรงเรียนราชโบริกานุเคราะห์ จำนวน 36 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) สื่อเชิงปฏิสัมพันธ์รายวิชาดนตรี 8 เรื่อง (2) แผนการจัดการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้าน 8 แผน (3) แบบประเมินคุณภาพสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ (4) แบบฝึกระหว่างเรียน (5) แบบทดสอบหลังเรียน และ (6) แบบประเมินความสามารถในการควบคุมตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เกณฑ์ประสิทธิภาพ E1/E2 การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มเดียว (One-Sample t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One-Way Repeated Measures ANOVA)

ผลการวิจัยพบว่า

1) สื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นสามารถใช้ได้กับสมาร์ทโฟน มี 4 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ เป้าหมาย การเรียนรู้ วิดีโอการสอน เกมการเรียนรู้ และแบบฝึกระหว่างเรียน มีผลการประเมินคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญในระดับ ดีมาก (M=4.86, S.D.=0.347)

2) ประสิทธิภาพของสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์มีค่าเท่ากับ 87.01/88.70 เป็นไปตามเกณฑ์ 85/85 ที่กำหนด

3) ผลการเรียนรู้ของนักเรียนหลังเรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบห้องเรียนกลับด้านร่วมกับสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ (M=26.61, S.D.=1.47 จากคะแนนเต็ม 30 คะแนน) สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญ (t(35)=23.2, p<.001) และ

4) ความสามารถในการควบคุมตนเองของนักเรียนมีพัฒนาการเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดระยะเวลาการทดลอง 8 สัปดาห์ โดยผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ [F(3, 105) = 20.4, p<.001, partial η²=0.368] และผลการทดสอบรายคู่ พบว่า ความสามารถในการควบคุมตนเองในสัปดาห์ที่ 2 ต่างกับสัปดาห์ที่ 6 และ 8 สัปดาห์ที่ 4 ต่างกับสัปดาห์ที่ 8 อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

การวิจัยปฏิบัติการเพื่อพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์และการคิดเชิงพื้นที่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้ ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบร่วมกับเทคนิคเกมมิฟิเคชัน

นิธิศักดิ์ ผลยิ่ง — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและปรับปรุงการจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบร่วมกับเทคนิคเกมมิฟิเคชันสำหรับพัฒนา 1) ทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ 2) ทักษะการคิดเชิงพื้นที่ของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ให้นักเรียนไม่น้อยกว่าร้อยละ 70 มีคะแนนผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 ผ่านวงจรปฏิบัติการ อย่างต่อเนื่อง และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้ โดยการวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนกัลยาณวัตร ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 43 คน ซึ่งได้มาโดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง คือ แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 9 แผนการจัดการเรียนรู้ 18 คาบเรียน 2) เครื่องมือที่ใช้ในการสะท้อนผลการปฏิบัติ ได้แก่ แบบบันทึกผลการจัดการเรียนรู้ แบบสังเกตพฤติกรรมการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ท้ายวงจร แบบทดสอบวัดทักษะการคิดเชิงพื้นที่ท้ายวงจร และแบบสัมภาษณ์นักเรียน และ 3) เครื่องมือที่ใช้ประเมินผลการปฏิบัติ ได้แก่ แบบทดสอบวัดทักษะการแก้ปัญหา เชิงสร้างสรรค์ แบบทดสอบวัดทักษะการคิดเชิงพื้นที่ และแบบประเมินความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า การปรับปรุงการจัดการเรียนรู้ผ่านกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการ 3 วงจร
ช่วยส่งเสริมให้นักเรียนมีพัฒนาการด้านทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์และทักษะการคิดเชิงพื้นที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดังนี้

1. นักเรียนมีทักษะการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 จำนวน 35 คน คิดเป็นร้อยละ 81.40 ของนักเรียนทั้งหมด ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด

2. นักเรียนมีทักษะการคิดเชิงพื้นที่ผ่านเกณฑ์ร้อยละ 70 จำนวน 33 คน คิดเป็นร้อยละ 76.74 ของนักเรียนทั้งหมด ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด

3. นักเรียนมีความพึงพอใจต่อกิจกรรมการเรียนรู้ โดยรวมอยู่ในระดับมาก (μ = 4.17, σ = 0.81) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ผลความพึงพอใจอยู่ในระดับมากทุกด้าน ด้านที่ค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ บรรยากาศการเรียนรู้ (μ = 4.22, σ = 0.78) รองลงมาคือสื่อการเรียนรู้ (μ = 4.19, σ = 0.80) กระบวนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ (μ = 4.15, σ = 0.81) และประโยชน์ที่ได้รับ (μ = 4.11, σ = 0.85) ตามลำดับ

การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ CoPIL เพื่อส่งเสริมทักษะการทำโครงงาน และทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาครู

ภัทรดร จั้นวันดี — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ความต้องการจำเป็น 2) พัฒนาและตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบ และ 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบ CoPIL ต่อทักษะการทำโครงงาน ทักษะการคิดเชิงนวัตกรรม และความพึงพอใจของนักศึกษาครู การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา ตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชานวัตกรรมและคอมพิวเตอร์ศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร ชั้นปีที่ 3 จำนวน 30 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย รูปแบบ CoPIL ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ คู่มือการใช้รูปแบบ แบบประเมินทักษะการทำโครงงาน แบบประเมินทักษะการคิดเชิงนวัตกรรม และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีความสอดคล้องของผู้เชี่ยวชาญ ค่าประสิทธิภาพของรูปแบบ (E₁/E₂) และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์

ผลการวิจัยพบว่า

(1) นักศึกษาครูมีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการทำโครงงานและทักษะการคิดเชิงนวัตกรรม โดยเฉพาะด้านการวิเคราะห์ปัญหา การออกแบบนวัตกรรม การพัฒนาต้นแบบ และการสะท้อนผลการเรียนรู้

(2) รูปแบบการเรียนรู้ CoPIL ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การสำรวจปัญหาแบบร่วมมือ 2) การค้นหาโอกาสในการสร้างนวัตกรรม 3) การออกแบบโครงงาน 4) การพัฒนานวัตกรรม และ 5) การสะท้อนผลการเรียนรู้ และ

(3) หลังการใช้รูปแบบ นักศึกษามีทักษะการทำโครงงานและทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมสูงกว่าก่อนเรียน และมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ในระดับมากที่สุด

การพัฒนาห้องเรียนเสมือนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารตามแนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเชิงรุกสำหรับนักศึกษาระดับชั้นปริญญาตรี

ทิชพร นามวงศ์ — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาห้องเรียนเสมือน (2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน (3) ศึกษาทักษะการออกแบบสื่อกราฟิก (4) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาระดับชั้นปริญญาตรีที่มีต่อห้องเรียนเสมือนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารตามแนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเชิงรุก ตัวอย่างที่ใช้ ในการวิจัย นักศึกษาสาขาวิชาเทคโนโลยีดิจิทัลและนวัตกรรมการเรียนรู้ โดยเลือกแบบเจาะจง จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ห้องเรียนเสมือน วิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารแบบทดสอบ วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบประเมินทักษะปฏิบัติการออกแบบสื่อกราฟิก และแบบประเมินความพึงพอใจ

ผลการวิจัยพบว่า

(1) ห้องเรียนเสมือนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด (=4.75, S.D.=0.29) และมีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.92/83.90

(2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารของนักศึกษาที่เรียนด้วยห้องเรียนเสมือนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้และการสื่อสารตามแนวคิดการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเชิงรุกเพิ่มขึ้น

(3) ทักษะการออกแบบสื่อกราฟิกของนักศึกษามีพัฒนาการเพิ่มขึ้น โดยมีค่าดัชนีประสิทธิผล (E.I.) ของการออกแบบโครงร่างภาพโปสเตอร์ การออกแบบโปสเตอร์ด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การออกแบบโครงร่างหนังสือ และการออกแบบหนังสือด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ เท่ากับ 0.9210, 0.9071, 0.9041 และ 0.8734 ตามลำดับ

(4) ความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อห้องเรียนเสมือนวิชาการออกแบบสื่อกราฟิกทางการเรียนรู้ และการสื่อสารอยู่ในระดับมากที่สุด (=4.49, S.D.=0.08)

การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะความคิดสร้างสรรค์ เรื่อง วัสดุและสสารของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดขั้นสูงเชิงระบบ (GPAS 5 Steps) ร่วมกับสะตีมศึกษา (STEAM Education)

ธารารัตน์ อินพรม — 2026-08-30

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดขั้นสูง เชิงระบบ (GPAS 5 Steps) ร่วมกับสะตีมศึกษา (STEAM Education) ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80
2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียน 3) ศึกษาทักษะความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนหลังเรียน และ 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนหลังเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ใช้วิธีการวิจัยแบบกึ่งทดลอง ตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบสุ่มกลุ่ม จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) แบบประเมินทักษะ ความคิดสร้างสรรค์ และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ E1/E2 และการทดสอบที

ผลการวิจัยพบว่า

1) ผลการประเมินคุณภาพของจัดการเรียนรู้โดยใช้การจัดการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดขั้นสูงเชิงระบบ (GPAS 5 Steps) ร่วมกับสะตีมศึกษา (STEAM Education) เรื่อง วัสดุและสสาร พบว่ามีคุณภาพโดยรวม อยู่ในระดับมากที่สุด (=4.85, S.D.=0.22) และเมื่อนำไปทดลองกับตัวอย่างพบว่ามีประสิทธิภาพ E₁/E₂=89.26/92.53 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ที่กำหนดไว้

2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนมีคะแนนเฉลี่ย 25.20 คิดเป็นร้อยละ 84 มีคะแนนหลังเรียน เฉลี่ย 27.76 คิดเป็นร้อยละ 92.53 ซึ่งคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05

3) ทักษะความคิดสร้างสรรค์หลังเรียนของนักเรียนมีคะแนนเฉลี่ย 3.34 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.64 อยู่ในระดับดีมาก และ

4) ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ย 4.87 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.33 อยู่ในระดับพึงพอใจมากที่สุด