DEVELOPING A DIGITAL-ERA HAPPY ORGANIZATION MODEL FOR PRIVATE VOCATIONAL AND TECHNOLOGICAL COLLEGES
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) assess the needs for development and analyze the components of a happy organization in the digital era for private technological and vocational colleges and (2) develop a model of a happy organization in the digital era for private technological and vocational colleges. A sequential explanatory mixed-methods research design was employed. The quantitative research phase involved a sample of 402 participants, including administrators, teachers, and support staff from private technological and vocational colleges, selected using stratified cluster random sampling. Needs assessment analysis was conducted using mean and standard deviation, while component analysis was performed using exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA). The qualitative research phase involved key informants, including experts and specialists, who were consulted to validate the model through connoisseurship. Data were analyzed using content analysis techniques. The findings revealed that the components of a happy organization in the digital era for private technological and vocational colleges requiring development comprised five main components and 30 subcomponents. The proposed model of a happy organization in the digital era consisted of four key elements: (1) principles of developing a happy organization in the digital era, (2) objectives of developing a happy organization in the digital era, (3) structural components of a happy organization in the digital era, and (4) success conditions for developing a happy organization in the digital era. The model was conceptualized using the metaphor of a house structure.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ขวัญเมือง แก้วดำเกิง. (2556). ก้าวไปสู่องค์กรสุขภาวะ ก้าวไปเป็น Happy Workplace. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
ชาตรี ลุนดำ และ เกษมสิทธิ์ ภูครองตา. (2566). การสร้างองค์กรแห่งความสุข ฉบับ CEO และผู้บริหารองค์กร.
ฐิราภรณ์ ชัยมงคล. (2564). การพัฒนาแผนงานเชิงนโยบายเพื่อสร้างองค์กรแห่งความสุข 4.0 ตามต้นแบบคุณลักษณะองค์กรแห่งความสุขภาคธุรกิจชั้นนำของประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
ทักษณา ทิพย์มาศ, นพรัตน์ ชัยเรือง, และ ธีระพงษ์ สมเขาใหญ่. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารเพื่อธำรงรักษาบุคลากร วิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนกลุ่มภาคใต้. วารสารศิลปะการจัดการ, 5(3), 972–985.
ธนวุฒิ แก้วนุช. (2561). รูปแบบการพัฒนาสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสู่การเป็นองค์กรแห่งความสุข [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา. ข้าวฟ่าง.
นิตยา สุริน. (2562). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรในการเปลี่ยนสู่ยุคดิจิทัล : กรณีศึกษาสำนักงานเลขานุการ คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาล สำนักงานศาลยุติธรรม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
ปรีดาภรณ์ อาจหาญ. (2565). การพัฒนาศักยภาพทักษะด้านดิจิทัลของทรัพยากรมนุษย์สำหรับองค์กรภาครัฐสู่การเป็นเมืองอัจฉริยะของจังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิชาการเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 8(2), 15–28.
ปาริฉัตร วิชุภากรณ์กุล. (2563). การเตรียมความพร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงสู่เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ของพนักงานโรงแรมในกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
ปุญญพัฒน์ สิงห์จารย์. (2564). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร].
พัฒนา พรหมณี, ศรีสุรางค์ เอี่ยมสะอาด, และ ปณิธาน กระสังข์. (2560). แนวคิดการสร้างและพัฒนารูปแบบเพื่อใช้ในการดำเนินงานด้านการสาธารณสุขสำหรับนักสาธารณสุข. วารสารสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, 6(2), 128–134.
รัฐวิกานต์ ประดับเสริฐ, ปองภพ ภูจอมจิตร, และ กฤษกนก ดวงชาทม. (2024). การพัฒนาตัวบ่งชี้องค์กรแห่งความสุข วิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 4(2), 785–800.
วราภรณ์ ศรีสวัสดิ์. (2566ก). การพัฒนามนุษย์ในยุคดิจิทัล. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 11(2), 45–60.
วราภรณ์ ศรีสวัสดิ์. (2566ข). องค์กรแห่งความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 12(1), 123–140.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2(4), 1–15.
ศรัณย์ เปรมสุข. (2566). การพัฒนารูปแบบบริหารเชิงกลยุทธ์ระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน เพื่อเสริมสร้างคุณภาพของนักเรียนมัธยมศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร].
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2562). ทฤษฎีการประเมิน (พิมพ์ครั้งที่ 9). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิรินันท์ กิตติสุขสถิต, กาญจนา ตั้งชลทิพย์, สุภรต์ จรัสสิทธิ์, และคณะ. (2555). คู่มือการวัดความสุขด้วยตนเอง HAPPINOMETER. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสิงคโปร์. (2019). การใช้หุ่นยนต์ AI และนวัตกรรมวิทยาศาสตร์ในธุรกิจด้านสุขภาพของสิงคโปร์. https://thaibizsingapore.com/news/main/directions/ai-health-science-innovation-robot-healthcare/
สมชาย ศรีสวัสดิ์. (2563). การศึกษาองค์ประกอบของการพัฒนาสถาบันการอาชีวศึกษาในภาคตะวันออกของประเทศไทยให้เป็นองค์กรแห่งนวัตกรรมทางการศึกษายุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 46(1), 75–90.
สมาน อัศวภูมิ. (2550). การใช้วิจัยพัฒนารูปแบบในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 2(2), 76–85.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2562). ก้าวสู่องค์กรแห่งความสุขในยุค 4.0. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
สำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา. (2566). วิสัยทัศน์ พันธกิจ และบทบาทหน้าที่ของสำนักบริหารการอาชีวศึกษาเอกชน. https://vecp.vec.go.th/AboutUs.aspx
สุมนา บุษบก, ณัฐพร เพ็ชรพงษ์, และ จีรนุช สิงห์โตแก้ว. (2563). การพัฒนาแอปพลิเคชัน Chatbot สำหรับงานบริการนักศึกษา กรณีศึกษากองพัฒนานักศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. Research Journal Rajamangala University of Technology Thanyaburi, 19(2), 2651–2289.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยและประเมินความต้องการจำเป็น. ธรรมดาเพรส.
องค์การสหประชาชาติ ประเทศไทย. (2025). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน 3 สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี ส่งเสริมสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีให้แก่ประชากรทุกช่วงวัย. https://thailand.un.org/th/sdgs/3
อธิวัฒน์ เจี่ยวิวรรธน์กุล. (2565). การพัฒนาองค์กรสุขภาวะ แนวคิด และแนวทาง. เมตตา พริ้นติ้ง.
อำนวย พุทธชาติ. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในการพัฒนานวัตกรรมและการมีงานทำสำหรับโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
Andrew, S. S. (2011). S.M.I.L.E.S.: The differentiating quotient for happiness at work. https://www.slideshare.net/happiestminds/smiles-differentiatingquotientforhappinessatwork
Brown, W. B., & Moberg, D. J. (1980). Organization theory and management: A macro approach. John Wiley and Sons.
Burton, J. (2010). WHO healthy workplace framework and model: Background and supporting literature and practices. World Health Organization.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Sage.
Manion, J. (2003). Joy at work!: Creating a positive workplace. JONA: The Journal of Nursing Administration, 33(12), 652–659.
McMillan, J. H., & Schumacher, S. (2001). Research in education: A conceptual introduction (5th ed.). Longman.
Shrotryia, V. K. (2017). Organizational happiness for sustaining growth. https://www.linkedin.com/pulse/organizationalhappiness-sustaining-growth-vijay-k-shrotryia
Techsauce. (2020). รู้จัก “UniFa Inc.” Startup สัญชาติญี่ปุ่นจากโครงการ J-Startup ที่มุ่งพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการดูแลเด็ก. https://techsauce.co/tech-and-biz/ichi-j-startup-unifa-digital-solution
The Joint Committee on Standards for Educational Evaluation. (1994). The program evaluation standard: How to assess evaluations of educational programs (2nd ed.). Sage.
UNESCO. (2016). UNESCO strategy on education for health and well-being: Contributing to the Sustainable Development Goals. UNESCO.
UNESCO. (2021). Happy schools framework: Integrating digital technology for student well-being. UNESCO Publishing.
Warr, P. (2007). Work, happiness and unhappiness. Lawrence Erlbaum Associates.
