Development of Creative Tourism Activities in Phuket Old Town Community
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this article were (1) to study on the potential activities in creative tourism of Phuket Old Town community (2) to study on the model of creative tourism activities in Phuket Old Town community and (3) to propose the guidelines for development of creative tourism activities in Phuket Old Town community. Qualitative analysis was utilized as a research method of the study, where 30 in-depth interviews with members of Phuket Old Town community, specialists and tourists were conducted. They were selected by purposive sampling and the instrument for collecting data was semi – structured interview. Analysis data by content analysis. The Results indicated that the potential of creative tourism activities Phuket Old Town community consist of 3 aspects, as follow: stories, sense and sophistication. The model of creative tourism activities Phuket Old Town community consists of 3 aspects, as follow: seeing, tasting and learning. The development of creative tourism activities consists of 7aspects, as follow: knowledge transfer, modern technology, hands-on activities, creative places, tourism activities according to target groups, booking channel and community souvenir products.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กชธมน วงศ์คำ และคณะ. (2563). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบ้านดอนบม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น (รายงานิวัจย).มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). คู่มือบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2564). Traveler of Tomorrow Elite Travel Trends. TAT REVIEW, 7(2), 26-35.
เจมณี ทะริยะ. (2563). รูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับศูนย์บ่มเพาะธุรกิจอุตสาหกรรมท่องเที่ยวและโรงแรม วิทยาลัยอาชีวศึกษาอุบลราชธานี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ณัฐวุฒิ ปัญญา. (2564). การสร้างสรรค์การตลาดดิจิทัลเชิงกลยุทธ์ : หลักฐานเชิงประจักษ์จากธุรกิจท่องเที่ยวในประเทศไทย. Burapha Journal of Business Management, Burapha University, 10(1), 20-44.
ทรงสิริ วิชิรานนท์ และคณะ. (2562). การพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์เทคโนโลยีเสมือนจริงส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีชุมชนคูบัว. งานประชุมวิชาการระดับชาติด้านการท่องเที่ยวกับมนุษยศาสตร์ ครั้งที่ 1 วันที่ 19-20 ธันวาคม.
นงลักษณ์ โพธิ์ไพจิตร และคณะ. (2561). การพัฒนาศักยภาพกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษากลุ่มชนไทยทรงดำ ตำบลบ้านดอน อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
บุณยสฤษฏ์ อเนกสุข. (2559). ยล เยี่ยม เยือน เหย้า : แนวคิดและทฤษฎีว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ผู้จัดการออนไลน์ (23 กรกฎาคม 2564). ยกระดับ 8 ชุมชน ต้นแบบท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์รับนักท่องเที่ยวคุณภาพ. สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2564, จาก https://mgronline.com/travel/detail/ 9640000072292
ฟองจันทร์ หลวงจันทร์ดวง. (2561). ตัวชี้วัดการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฏีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ลัดดาวรรณ ทองใบ. (2561). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์กับกิจกรรมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 8(2),103-112.
ศิรินทร์ สังข์ทอง และอารีย์ฏา ถิรสัตยาพิทักษ์ (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา ย่านเมืองเก่าภูเก็ต.วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(1), 1-21.
ศุภรัตน์ แสงฉัตรแก้ว. (2562). การศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่มเป้าหมาย ภายใต้โครงการ The LINK (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยศิลปากร:นครปฐม.
สโรชา อมรพงษ์มงคล. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในมิติความจริงแท้ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ กรณีศึกษา: เมืองมัลลิกา ร.ศ.124 จังหวัดกาญจนบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุธาสินี วิยาภรณ์, ตุลา ไชยาศิรินทร์โรจน์ และรุจิภา สินสมบูรณ์ทอง (2564). แนวทางพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ย่านเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 7(1), 177-185.
สุวิมล สาแหรกทอง และคณะ. (2560). กิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อศักยภาพการจัดการการท่องเที่ยวในชุมชนมอญบางกระดี่ จังหวัดกรุงเทพมหานคร. การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 55: สาขาศึกษาศาสตร์, สาขาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ, สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: 443-450.
หัสนัย ผัดวงศ์. (2561). การสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับอัตลักษณ์ทางกลุ่มชาติพันธุ์ม้งผ่านกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษาหมู่บ้านม้งกิ่งกาญจน์ ตำบลริมโขง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2561). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: บุ๊คพลัส พับลิชชิ่ง.
อธิป จันทร์สุริย์. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้การจัดการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเป็นฐานสู่การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ จังหวัดชุมพร. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 12(1), 371-395.
Richards, G. (2009). Creative tourism and local development. In R. Wurzburger, A. Pattakos & S. Pratt (Eds.). Creative tourism: A global conversation (pp. 78-90). Santa Fe: Sunstone Press.
Richards, G. (2010). Creative tourism and cultural events. Paper presented at the 2nd Forum on UNESCO Creative Cities Network Icheon, Republic of Korea, 21 October 2010.
