รูปแบบที่เหมาะสมการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเชิงศาสนาภายในวัดภาคอีสานตอนล่าง - ฐานิสฺสโร (หวังนอก) พระมหามงคล; วรรณจันทร์ ซิสิกกา (วารสารพิชญทรรศน์, 2020)
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษารูปแบบที่เหมาะสม การจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเชิงศาสนาภายในวัดภาคอีสานตอนล่าง การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎีและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง วิจัยภาคสนาม ด้วยการสังเกต การสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม จำนวน 79 รูป/คน แล้วทำการวิเคราะห์ข้อมูล และสังเคราะห์ข้อมูล จากนั้นนำเสนอผลการวิจัย โดยการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบที่เหมาะสมการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเชิงศาสนาภายในวัดภาคอีสานตอนล่าง ดังนี้ ด้านการวางแผน 1) ด้านบุคลากร ควรวางแผนการทำงานแบบบูรณาการร่วมกับภาคีเครือข่าย ทั้งบ้าน วัด โรงเรียน และชุมชน 2) ด้านงบประมาณ ควรวางแผนการทำงานด้านการเงินให้รัดกุม ใช้ให้คุ้มค่า 3) ด้านวัสดุอุปกรณ์ ควรมีการวางแผนการใช้วัสดุอุปกรณ์ให้คุ้มค่าเกิดประโยชน์มากที่สุด 4) ด้านการจัดการ ควรมีการวางแผนการจัดการท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาวัดตามนโยบาย และตัวชี้วัดมาตรฐานการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเชิงศาสนา ด้านการลงมือปฏิบัติ 1) ด้านบุคลากร ควรมอบหมายงานตามความรู้ความสามารถของแต่ละบุคคล ควรแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบอย่างชัดเจน 2) ด้านงบประมาณ ควรปฏิบัติงานด้วยความโปร่งใส มีความรู้ด้านบัญชีและกฎหมาย 3) ด้านวัสดุอุปกรณ์ ควรใช้ให้คุ้มค่า มีผู้รับผิดชอบดูแลโดยตรง ควรให้ชุมชนเข้ามามีส่วนร่วมในการดูแลรักษา และนำเทคโนโลยีสารสนเทศ มาประยุกต์ใช้ 4) ด้านการจัดการ ควรมีการจัดการที่เป็นระบบ การทำงานแบบบูรณาการ และมีกิจกรรมการท่องเที่ยวอย่างหลากหลาย ด้านประเมินผล 1) ด้านบุคลากร ควรมีการประเมินผลการทำงานทุกระยะ 2) ด้านงบประมาณ ควรมีการรายงานผล ด้านการเงินให้ทุกฝ่ายได้รับทราบอย่างโปร่งใส ตรวจสอบได้ 3) ด้านวัสดุอุปกรณ์ ควรมีการตรวจสอบวัสดุอุปกรณ์ที่ชำรุดเสียหายเป็นระยะอย่างต่อเนื่อง 4) ด้านการจัดการ ควรมีการประเมินผลวิธีการในการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมเชิงศาสนาภายในวัดอย่างเป็นระบบและครอบคลุมในรูปแบบ แหล่งท่องเที่ยว และกิจกรรม