การศึกษาการใช้คำกริยาอายตนในภาษาไทยของนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทย ในฐานะภาษาต่างประเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง - สุขสวัสดิ์ สิริญญา; ใจมโน ขนิษฐา; ใจมโน บุญเหลือ; ครุฑเมือง สนม (Journal of Roi Kaensarn Academi, 2024)
คำที่มีความหมายคู่กันหรือใกล้เคียงกันเป็นลักษณะหนึ่งของความรุ่มรวยทางภาษา เป็นคลังศัพท์ที่ช่วยให้ผู้ใช้สามารถเลือกใช้คำได้อย่างหลากหลายตามกาลและเทศะ ในทางกลับกัน หากผู้ใช้ภาษาไม่ได้เป็นเจ้าของภาษา ก็อาจสร้างความยุ่งยากในการเลือกใช้คำกลุ่มนี้ได้ งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้คำกริยาอายตนในภาษาไทยของนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ ในกลุ่มนักศึกษาจีนชั้นปีที่ 3-4 สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับชาวต่างประเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง จำนวน 81 คน โดยเก็บข้อมูลจากแบบทดสอบความเข้าใจการใช้อายตนกริยาในภาษาไทยของนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ จำนวน 87 ข้อ ในหมวดคำกริยาอายตน 29 คู่คำ ผลการวิจัยพบการใช้คำอายตนกริยาในภาษาไทยของนักศึกษาจีนใน 3 แบบ คือ 1) คำกริยาที่ใช้ถูกต้องทั้งหมด 11 คู่คำ โดยสามารถจำแนกออกเป็น 5 กลุ่มอายตนกริยาที่เกี่ยวกับร่างกาย ดังนี้ 1.1 อายตนกริยาที่เกี่ยวกับมือจำนวน 7 คู่คำ 1.2 อายตนกริยาที่เกี่ยวกับเท้าจำนวน 1 คู่คำ 1.3 อายตนกริยาที่เกี่ยวกับปากจำนวน 1 คู่คำ 1.4 อายตนกริยาที่เกี่ยวกับตาจำนวน 1 คู่คำ 1.5 อายตนกริยาที่เกี่ยวกับจมูกจำนวน 1 คู่คำ 2) คำกริยาที่ใช้ผิดทั้งหมดจำนวน 1 คู่คำ คือคู่คำกริยาคำว่า “ทิ่ม-แทง” 3. คำกริยาที่ใช้ถูกและผิดบางส่วนจำนวน 17 คู่คำ พบว่านักศึกษาใช้ถูกมากกว่าผิด จำนวน 10 คู่คำ และเลือกใช้ผิดมากกว่าถูก จำนวน 7 คู่คำ ผลการวิจัยดังกล่าวสะท้อนให้เห็นการใช้คำอายตนกริยาในภาษาไทยของนักศึกษาจีนถึงสาเหตุของการเลือกใช้คำผิดมากกว่าคำที่ถูกต้องอันเนื่องมาจากการแทรกแซงภาษาและการแทนที่ภาษาโดยเฉพาะภาษาแม่ของผู้เรียน อย่างไรก็ดี ปัญหาเหล่านี้อาจแก้ไขได้หากผู้เรียนมีคลังศัพท์ หรือประสบการณ์ทางภาษาที่มากพอ