การเพิ่มการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ และความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัย โดยใช้กิจกรรมเคลื่อนไหวร่างกาย - รัตนธรรม, เยาวรัตน์; พานทอง, กนก (วารสารวิจัยราชภัฏธนบุรี รับใช้สังคม, 2019)
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. พัฒนาแบบทดสอบการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ 2. พัฒนาโปรแกรมแบบทดสอบความใส่ใจสำหรับนักเรียนปฐมวัย 3. เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์และคะแนนความใส่ใจก่อนกับหลังใช้กิจกรรมกิจกรรมโอเรียนเทียริง 4. เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์และคะแนนความใส่ใจก่อนกับหลังใช้กิจกรรมเต้น และ 5. เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์และคะแนนความใส่ใจหลังใช้กิจกรรมโอเรียนเทียริง กิจกรรมเต้น และกิจกรรมตามปกติ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนปฐมวัย ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2560 จำนวน 90 คน โรงเรียนบ้านเขาตะกรุบพัฒนา อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว เครื่องมือวิจัย คือ 1) เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ กิจกรรมโอเรียนเทียริง (Orienteering) และกิจกรรมเต้น (Dance) 2) เครื่องมือที่ใช้วัดตัวแปรตาม ได้แก่ แบบทดสอบการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ และโปรแกรมแบบทดสอบความใส่ใจสำหรับนักเรียนปฐมวัย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ t-test และ MANOVA ผลการวิจัยปรากฏว่า 1. แบบทดสอบการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ของนักเรียนปฐมวัยมีความเหมาะสมนำไปทดสอบการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ของนักเรียนปฐมวัยได้ 2. โปรแกรมทดสอบความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัยมีความเหมาะสมสำหรับนำไปทดสอบความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัยในระดับมากที่สุด 3. ค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์และความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัย หลังใช้กิจกรรมโอเรียนเทียริงสูงกว่าก่อนใช้กิจกรรม (p<.05) 4. ค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์และความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัย หลังใช้กิจกรรมเต้นสูงกว่าก่อนใช้กิจกรรม (p<.05) 5. ค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ และความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัยหลังใช้กิจกรรมโอเรียนเทียริง กิจกรรมเต้น และกิจกรรมตามปกติ แตกต่างกัน (p<.05) พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ด้านมิติสัมพันธ์ และความใส่ใจหลังใช้กิจกรรมโอเรียนเทียริงของนักเรียนปฐมวัยสูงกว่ากิจกรรมอื่น ๆ สรุปได้ว่า การใช้ กิจกรรมเคลื่อนไหวร่างกายด้วยกิจกรรมโอเรียนเทียริงสามารถเพิ่มการรับรู้มิติสัมพันธ์ และความใส่ใจของนักเรียนปฐมวัยได้มากที่สุด